من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و در این راه تباه عاقبت هستی خود را باختم

خواب رؤیای فراموشیهاست!

خواب را دریابم ،

که در آن دولت خاموشیهاست.

من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها میبینم،

و ندایی که به من می گوید:

« گر چه شب تاریک است

« دل قوی دار،

              سحر نزدیک است.

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه كس می گوید

آن زمان كه خبر مرگ مرا از كسی می شنوی

روی تو را كاشكی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تكان دادن دست را

كه مهم نیست زیاد

و تكان دادن سر را كه عجیب

عاقبت مرد

افسوس،كاشكی می دیدم

چه كسی باور كرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاكستر كرد

من چه میدانستم دل هرکس دل نیست

قلبها زآهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند...

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم /خانه اش ویران باد/من اگر ما نشوم تنهایم/تو اگر ما نشوی خویشتنی...