نه از رومم نه از زنگم .... همان بی رنگ بی رنگم

بیا بگشای در .. بگشای دلتنگم

ما چون دو دریچه روبروی هم

آگاه ز هر بگومگوی هم

هر روز سلام و پزسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آیینه بهشت اما آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

گاهی می اندیشم که شاید سنگ حق دارد

گاه نیز اندیشم و گویم

بی شک آتش و باران

....................

باز هم می گفت:می دانی فلانی جان!

زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده ی کوچک

آن هم از دست عزیزی که برایت هیچ کس چون او گرامی نیست

من که باور کردم بی گمان باید همین باشد

هر که امد بار خود را بست و رفت

ما همان بدبخت و خوار و بی نصیب

زان چه حاصل جز دروغ جز دروغ؟

زین چه حاصل جز فریب و جز فریب؟

راویم من ، راویم آری!
باز گویم ، همچنانکه گفته ام باری،
راوی افسانه های رفته از یادم،
جغد این ویرانه‌ی نفرین شده‌ی تاریخ،
بوم بام این خراب‌آباد،
قمری کوکوسرای قصرهای رفته بر بادم.
با کدامین جادوئی تدبیر،
با کدامین حیله و تزویر،
-ای درستان! بدرستی که بگوئیدم –
ناشکسته می نماید ، در شکسته آینه تصویر؟
آری آری من همین افسانه می گویم
و شنیدن را دلی دردآشنا و انده اندوده،
و به خشم آغشته و بیدار می جویم ...

قاصدک ابرهای همه عالم

شب و روز در دلم می گریند