این چه قشنگه امید

دیده ای بسیار

ابرها را ، درهم رویای دریاها ،

با هزاران حالت و هنجار .

ابرهایی را که می بارند و می بارند .....

زندگی

بر زمین افتاده پخشیده ست
 دست و پا گسترده تا هر جا
از کجا ؟
 کی ؟
 کس نمی داند
و نمی داند چرا حتی
سالها زین پیش
 این غم آور وحشت منفور را خیام پرسیده ست
وز محیط فضل و شمع خلوت اصحاب هم هرگز
هیچ جز بیهوده نشنیده ست
کس نداند کی فتاده بر زمین این خلط گندیده
وز کدامین سینه ی بیمار
عنکبوتی پیر را ماند ، شکن پر زهر و پر احشا
مانده ، مسکین ، زیر پای عابری گمنام و نابینا
پخش مرده بر زمین ، هموار
دیگر ایا هیچ
کرمکی در هیچ حالی از دگردیسی
تواند بود ؟
 من پرسم
کیست تا پاسخ بگوید
از محیط فضل خلوت یا شلوغی
 کیست ؟
 چیست ؟
 من می پرسم
 این بیهوده
ای تاریک ترس آور
 چیست ؟

ما چون دو دریچه روبروی هم/ آگاه ز هر بگو مگوی هم/ هروز سلام و پرسش و خنده/ هر روز قرار روز آینده/ عمر آینه بهشت اما آه/بیش از شب و روز تیرودهی کوتاه/اکنون دل من شکسته و خستست/ زیرا یکی از دریچه ها بستست/از مهر فسوندمو جادو کرد/نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد