...

یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
 دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم

...

زمین دلمرده

 سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است

دَوَد گهگاه

به لوحِ حسرتم ز آن آشنا تصویر خطُی چند،

مه اندود و پریشان،می درخشد...می شود خاموش.

نپرسیدم

که من آن نقش خواب آلود را آیا

شبی در خواب های ماتفام کودکی دیدم؟

و یا در عمر و عالم های دیگر،پیش از این پیکر؟

رهایی را اگر راهی ست
جز از راهی که روید زان گلی ، خاری ، گیاهی نیست
نه ، خواهر جان ! چه جای شوخی و شنگی ست ؟
غریبی، بی نصیبی ، مانده در راهی
پناه آورده سوی سایه ی سدری
ببنیش ، پای تا سر درد و دلتنگی ست

ضمن این که

"دمت گرم و سرت خوش باد سلامم رو تو پاسخ گوی و در بگشای"  با ی تموم میشه نه الف