زندگی صحنه ی یکتای  هنرمندی ماست

                   هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

                                     صحنه پیوسته به جاست

                         خرم آن نغمه که مردم بسپارند به گوش

به قول داداش محسن:

گله و گلایه ای نیست   بی وفایی رسم عشقه

عاشقا تنها میمونن      تنهایی مرام عشقه...

به انتظاردیدنت به لحظه رسیدنت دل داره پرپر میزنه از سینه ام پر میزنه

ای چشمه حیات من فرشته نجات من شوق نفسهای منی همیشه رویای منی

اینم تقدیم به آیه :

از عشق تو من مرغم باور نداری قد قد ....

از عشق تو من بوقم باور نداری بوق بوق...

مرا اندکی دوست بدار ولی طولانی.

((کریستوفر مارلو))

اگه تا روز قیامت داشتنت نباشه قسمت

چشم به راه تو می مونم تا روزای بی نهایت...

                من برایت گریه كردم   

آن روز كه رفتی من گریه كردم هر چند نتوانستم
قطره اشكی بدرقه راهت كنم , اما در دل اشك ریختم

تو رفتی و من سكوت را به فریادی بدل كردم و
 احساس دوست داشتن را به عمق وجودم رساندم

كه تا ابد چشمان سبزت در آن جای گیرد
تو رفتی و من بهانه تمام دلتنگی هایم را در لحظه های

با تو بودن خلاصه كردم و از عشق تو در دلم معبدی ساختم
كه در آن هر لحظه به عبادت عشق تو بپردازم

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر

                چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی

                               تنگ غروب !

افسوس که مهتاب شدی