چه سخته
زیر عبور رگبار لحظه ها به خاطرات گذشته جون سپردن
گذشت زمان رو بیهوده شمردن

چه سخته
دچار سکوت بودن در اوج تکرار شکست
دیدن و فقط دیدن با چشمی بارون زده

چشم انتظار تا کجا ؟ با چشمی خسته

اگه قرار بود جای همُ بگیریم پس همه که بی معنی می شدیم،نه؟

چه خوبه هرکی که می ره همیشه جاش به اندازه ی خودش محفوظ باشه مگه نه؟

این بحث واقعا بحث جالبیه

چشم من

 چشم  من  بیا منو  یاری  بكن

 گونه هام خشكیده  شد ،  كاری بكن

 غیر گریه  مگه كاری  می شه كرد

 كاری  از ما نمی آد ،  زاری  بكن

  اون كه رفته ، دیگه  هیچ وقت  نمی آد

 تا قیامت  دل من گریه می خواد

  هر چی  دریا و زمین داره خدا

با تموم  ابرای  آسمونا

 كاشكی  می داد  همه  رو به چشم من

تا چشام  به حال  من گریه  كنن

اون كه  رفته ، دیگه  هیچ وقت  نمی آد

تا قیامت ،‌ دل من  گریه  می خواد

قصه ی  گذشته های  خوب من

خیلی  زود مثل  یه خواب تموم شدن

حالا باید  سر  رو  زانوم  بذارم

تا قیامت  اشك  حسرت  ببارم

دل هیچ كی  مثل من غم نداره

 مثل من غربت و ماتم  نداره

حالا  كه گریه دوای دردمه

چرا چشمم اشكشو  كم می آره

خورشید  روشن ما رو دزدیدن

زیر  اون  ابرای  سنگین  كشیدن

  همه جا رنگ  سیاه ماتمه

فرصت موندنمون  خیلی  كمه

اون كه رفته ،‌ دیگه هیچ وقت  نمی آد

تا قیامت  دل من  گریه می خواد

سرنوشت چشاش  كوره  نمی بینه

زخم  خنجرش  می مونه  تو سینه

لب بسته  سینه ی  غرق به خون

قصه ی  موندن  آدم ها اینه

اون كه رفته دیگه هیچ  وقت نمی آد

تا قیامت ، دل من گریه می خواد