وقتی شبیه آینه ها مهربان شدی

من یك ستاره ماندم،تو كهكشان شدی

غمگین و دلشكسته به راهت نشسته ام

از آن شبی كه خاطره ای بی نشان شدی

با من سخن بگو كه منم آشنای تو

ای آشنا كه با دل من همزبان شدی

می بینمت كه پشت تن بوته های یاس

پروانه خیال مرا آشیان شدی

وقتی نشست مهر نگاهت به جان من

چو عشق درخزان دلم جاودان شدی

صدای سوت قطار آمد و هنوز اینجا

میان ماندن و رفتن دلم مردد بود

برای لحظه ی برگشتنم کسی هرگز

کنار پنجره ها منتظر نخواهد بود

کسی که کاسه ی آبی بریزد اینجا نیست

ولی نگاه تو_باران_چه تند می بارد

مسافران!قطار عادی شهر ناکجا آباد

برای هیچ مقصد دیگر نگه نمی دارد

سوار شدم،مطابق معمول برنگشتم،نه

همیشه فاجعه ی من نگاه آخر بود

برو،نگاه نکن،برنگرد،محکم باش

برای من که می روم این ابتکار بهتر بود

برای هیچ کسی توی ایستگاه بارانی

دوباره دست خودم را تکان ندادم،نه

دوباره گریه نکردم برای تنهایی

دوباره ضعف خودم را نشان ندادم،نه

و مرد زیر لبی گفت:امان از این تأخیر

نوشت دست من اینجا کنار دفتر شعر:

_ هزار بار،نه،بیشتر _امان از این تقدیر

قطار تکان شدیدی به هیکل خود داد

و شهر که از انتظار خسته بود حرکت کرد

و دختری که هنوز التماس ماندن را

به ظهر بدرقه دلبسته بود حرکت کرد

صدای سوت خداحافظ قطار آمد

و دشت تشنه که خورشید را بغل می کرد

دو ریل خسته که درآن غروب حزن انگیز

قطار حامل تردید را بغل می کرد

ومن که دسته ی چمدان سیاه را تنها

به جای دست زمختت فشار می دادم

به خاطرم رسید که باید بلیط سبزم را

به مرد سبزه ی توی قطار می دادم

اگر چه سمت تو می آمدم ولی انگار

قطار بی سر و بی پا مرا عقب می برد

مرا،خیال تو را،عقده ی تلافی را

تمام خاطره ها را به سوی شب می برد

من و تو ما نشدیم از حضور این قانون:

دو خط ریل دل ما چرا موازی بود

نگو،_ اگرچه خودم بهتر از تو می دانم _

تمام قصه ی این چند ماهه بازی بود...

                                                                     ( یــــا علی )