آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
                    

                              چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم 
                                             

                                                          ای گل بر این نوای غـــــم انگیز ما ببخش 
                                                                 

                                                                                   کز عالمی بریده و تنهــــــــــا نشسته ایم

                                                (

یــــــــــــــــــــــــــا حسیـــــــــــــــــــــــن شهیــــــــــــــــــــــــــد

الســــــــــــــــــــلام علـــــــــــــــــــــــی الحسیــــــــــــــــــــــن

و علــــــــــــــــــــی علـــــــــــــــــــــــی ابن الحسیـــــــــــــــــن

و علــــــــــــــــــــی اولـــــــــــــــــــــــادالحسیــــــــــــــــــــــــن

و علــــــــــــــــــــی اصحـــــــــــــــــــاب الحسیـــــــــــــــــــــــن

 

شمع اگر زان لب خندان بزبان لافی زد

پیش عشاق تو شبها به غرامت برخاست

 

من آدم بهشتیم امّا در این سفر

        حالی اسیر عشق جوانان مهو شم

 در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز

        استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

 در شب هجران مرا  پروانه  وصلی فرست                     

 ورنه از دردت جهانی را بسوزانم  چو  شمع

تو نگر گرچه دلم دوش همی سوخته بود             

 

چه کنم شمــع به عشق تو بیفروخته بود

در وفای عشـق تو مشهور خوبانم چو شمع                       

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

شــــــمع و گل و پروانه همه جمعند

ای دوست بیا رحم به تنهائی ما کن

تو همچو صبحی و من شمـــع خلوت سحرم

                                                      تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم

شمــــــــــــــــــــع و دل و دمسازان بنشست چو او بر خاســــــــــــــــــــت
 

 

                                                                           و افغــــــــــــــــــــان ز نظر بازان برخاست چـــــــــو او بنشســــــــــــــــــت

شمع خنندید و به هر بزم از ان معنی سوخت
                   خنده بیچــــــــــاره ندانست که جایــــــی دارد

تو هــــــــــــــمچو صبحــــــــــــــی و من شــــــــــــــمع خلوت سحرم 

                                                                                      تبســــــــــــــمی کن و جــــــــــــــان بین که چون همـــــــــــی سپرم

تو شمع انجمنی یکزبان و یکدل شو            

                                              خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش