ای خدا در آستانه ظلم و تاریكی من چطور از روشنایی صحبت كنم پس از من نخواه كه با نام تو نامه آغاز كنم 

به نام فرزاد

فرزاد سلام فرزاد اشكم در دلم جاری است تو رفتی بدون هیچ دلتنگی من هستم با باری از دلتنگی درونم مانند آتش سوزناك صدایم حبس در سینه نگاهم تیره به دنیا حواسم آشفته در فضا وقتی شنیدم كه نیستی به خود گفتم دروغ است به پاكیت قسم باور نكردم تا به وب سایت فارس رفتم و دیدم كه نیستی در میان ما آه دلم پر از درد است آه ناله مادرت را می شنوم آه چه وحشتناك است دیدن هم وطنت در خواب مطلق به كی بگویم زندگی برایم قفسی پر از خار است كه در آن نشستن هم بی معنا ست من چطور می توانم خود را كرد به نامم و بگویم هم زبانتم در صورتی كه فقط ناظر به اعدامت بودم من چه حقی دارم كه بگویم من كرد هستم چون مادرم را در عذای ملتم میبینم من چطور می توانم بگویم كرد هستم كه خواهرم را در عذای برادرم میبینم آی فرزاد به كه بگویم همه جا تاریك است و تاریكتر از تاریكی،روشنایی كه بتوانم ببینم نیست اینجا سیاهی مطلق است ،فرزاد درست هست كه نیستی ولی هك شده ای در قلبم ، به نامت قسم میخورم اولین پسر زندگی م را به نامت نام نهم تا بمانی بر ذهن نسلهای بعد از من وتو،تا بدانند كه بودی و چه شدی ای خدا به بزرگیت قسم من این سكوتت را عدالت نمی بینم این سكوتت نشانه رضایت تو از كشتار بی گناهان و رواج ظلم در جامعه است . آْیا این است عدالت تو در دنیا . اگر این عدالتت هست من مطمئنم در دنیای دیگر بی عدالتی هم هست چون كسی كه نتوانست عدالت را در این دنیا بیاورد مطمئن هستم در دنیای دیگر هم از درك آن عاجز است ببخش من را خدا من امشب گریانم از مرگ مظلومانه 5 نفر كه تو خلق كردی ولی حمایت نكردی.