پرنده بود ، " پرنده "

                  مردم صدایش میکردند : " کلاغ " .

از خودت شروع كن

كلمات زیر بر روی سنگ مزار یك اسقف انگلیسی در محراب كلیسای وست مینیستر نوشته شده است :

زمانی كه جوان و آزاد بودم و تصوراتم مرزی نداشت ، رویای تغییر جهان را در سر می پروراندم . هنگامی كه بزرگتر و عاقلتر شدم فهمیدم كه دنیا تغییری نمی كند ، از این رو نظرم را محدود ساختم و تصمیم گرفتم فقط كشورم را تغییر دهم . اما ، آن هم تغییرناپذیر به نظر می رسید .

آن گاه كه به اواخر میانسالی رسیدم ، در آخرین كوشش نا امیدانه بر آن شدم تا فقط خانواده ام ، كسانی را كه به من نزدیكترند ، تغییر دهم ، ولی افسوس ، تلاشم در مورد آنان نیز موثر واقع نشد.

ولی اكنون كه در بستر مرگ آرام گرفته ام ، ناگهان دریافته ام : اگر ابتدا خود را تغییر می دادم ، احتمالا موفق می شدم خانواده ام را تغییر دهم . پس از آن ممكن بود سرزمینم را دگرگون كنم ، و كسی چه می داند ، شاید می توانستم دنیا را نیز تغییر دهم .

                                                                                                                                                نویسنده : ناشناس

 یک مرد روحانی، روزی با خداوند مکالمه ای داشت: خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟
خداوند آن مرد روحانی را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد مرد نگاهی به داخل انداخت. درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود و آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد!
افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می آمدند. آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر کنند. اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد. خداوند گفت: تو جهنم را دیدی!
آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد. آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن که دهان مرد را آب انداخت!
افرادِ دور میز، مثل جای قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بوده، می گفتند و می خندیدند. مرد روحانی گفت: نمی فهمم!
خداوند جواب داد: ساده است! فقط احتیاج به یک مهارت دارد! می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به همدیگر غذا بدهند در حالی که آدم های طمع کار تنها به خودشان فکر می کنند!

کدخدای ما آدم خوبی ست. او هر سال اجازه می دهد خودمان از زمین هایمان برداشت کنیم. خودمان بکاریم و خودمان آبیاری کنیم. او انسان وارسته و با خدایی ست. درست است که آدم عیال واری ست ، اما او هر سال تنها نیمی از محصولمان را می خواهد و ما با همان چند خمره ی باقی مانده خوشبختیم. می دانی که او هر چند وقت یک بار  یکی از دختران زیبای روستا را به عقد خود در می آورد و به کلفتی می پذیرد. واقعا آدم چقدر می تواند مهربان باشد و ما این چنین بندگان ناشکری باشیم! خودت که بهتر می دانی دخترم ، شانس به تو روی آورده ، آنجا به تو خوش خواهد گذشت و خوشبخت خواهی شد. بیا دخترم ، خوبیت ندارد ، کدخدا را منتظر نگذاریم ..