...زبان‌شناس ایرانی پیش از آنکه بداند فارغ از اندیشه‌های چامسکی هم می‌شود اندیشید، خودش را از چنین حقی محروم می‌کند. به همین دلیل است که ما بیشتر «خبرنگار زبان‌شناسی» و -در بهترین حالت- «زبان‌شناسی‌دان» داریم تا «زبان‌شناس»؛ به همین دلیل است که ما هنوز نتوانسته‌ایم بسیاری از مسائل زبانی‌مان را حل کنیم؛ ما هنوز حتی یک دستور زبان فارسی مبتنی بر زبان‌شناسی باشد ننوشته‌ایم! در عوض، همیشه کسانی بوده‌اند که از این دستور نانوشته هم ایراد بگیرند...

وقتی ادای عالم بودن، جای خود را به فرهنگ علم بدهد، دیگر اندیشیدن مطرح نخواهد بود. آنقدر اطلاعات وارداتی به خورد دانشجو داده می‌شود که دیگر جایی برای اندیشیدن باقی نمی‌ماند...

حال خطر این جهانی سازی چه می‌تواند باشد؟ تا اینجا که نمی‌شود به هیچ یک از این موارد اعتراض کرد. اشکال از جایی شروع می‌شود که این جهانی شدن در ما «نهادینه» بشود، یعنی بی آنکه بدانیم، به استعمار از نوع کلانش گردن بگذاریم. همین ناآگاهی از تحمیلی بودن قواعد جهانی سبب می‌شود تا فقط کشورهای شمالی حق و فرصت اندیشیدن داشته باشند و کشورهای جنوبی فقط روی اندیشه آنها اندیشه کنند. جهانی شدگی ناخودآگاه، ما را به جایی می‌رساند که معنی اندیشیدن را فراموش کنیم. وقتی واژه «اندیشیدن» نامفهوم بشود، چطور می‌توانیم بپرسیم «چرا نمی اندیشیم؟»، حالا پاسخش طلبمان...

به این ترتیب، جهانی شدن، ما را در مسیری انداخته که فکر نکردن برایمان نهادینه بشود و خیال کنیم این رفتار، خود علم است...