پرواز در بهمن

دیروز به اتفاق دوستان گروه کوهنوردی بهمن برای شرکت در مراسم اولین یادبود جان‌باختگان سانحه سقوط بهمن سال 88 عازم خانه شهریاران جوان شدیم. طبق مابقی مراسم به این سبک، برنامه با حدود 45 دقیقه تأخیر آغاز شد.

این مراسم به همت باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند برگزار شده بود و افراد شرکت‌کننده از کانون کوهنوردان ایران، من، مرتضی، همسر مرتضی، بتی، شاهین و احمد بودیم که البته احمد با رسول و مرتضی نصیری (گروه کوهنوردی شهید ورکش) آمده بود.

برنامه‌های برگزار شده در این بزرگداشت شامل پخش نماهنگ، سخنرانی توسط مسئولین باشگاه و هیأت کوهنوردی استان تهران، بیان خاطرات و شعرخوانی در وصف 8 عزیز از دست‌رفته توسط خانواده‌ها و نزدیکان این دوستان و درد‌دل‌های خودمانی خانواده‌های جان‌باختگان بود.

در این مراسم تعداد زیادی از پیشکسوتان ورزش کوهنوردی از جمله جناب آقای رحم‌دل، پدر کوهنوردی ایران حضور داشتند.

نکته جالب در این مراسم، سؤال شجاعانه و همراه با گلایه‌ی مادر داغدار سعید طاهری، عضو گروه کوهنوردی همت شمیران از مسئولین باشگاه دماوند به دلیل تجلیل از آقای سولقانی، مسئول مرتبط با پیست اسکی دیزین در هفته‌های گذشته بود که پرسیدند این تجلیل به چه دلیل انجام شده است؟ این پرسش شجاعانه با واکنش حضار در سالن و تشویق این مادر مواجه شد.

در انتهای مراسم و قبل از تجلیل از خانواده‌ها، فیلمی مستند با نام پرواز در بهمن به نمایش در آمد که با خاموش شدن چراغ‌ها، سالن غرق سکوت شد. فیلم با تدوین منطقی و روند خوب، شامل میکس زیبایی از آخرین لحظات امداد و نجات سعید طاهری و جستجوی اجساد زیر بهمن‌مانده و نیز صحبت‌های نزدیکان جان‌باختگان همراه با موسیقی تلفیقی سوزناک بود. آرام آرام صدای گریه‌ها و ضجه‌ها بود که سکوت سالن را شکست و در این میان چشم‌های همه ما نیز بارانی شد.

نکته جالب بعدی در خصوص حضور پیرمرد کوهستان بر روی سن برای تجلیل از خانواده‌ها و اهدای لوح یادبود بود که آقای رحم‌دل با حضورشون روی سن و بدون مراجعه به سمت میکروفون با صدای بلند و آهی از دل فریاد زدند که: "آقایون، خانوما، اینا جوجه‌های من بودند، هیشکی مثل من داغ اینا رو متوجه نمی‌شه و ..." که آه از دل حضار بلند شد...

سهند عقدایی، مجری قابل ِ مراسم در این هنگام با اعلام این که آقای رحم‌دل را در مراسم حسی بسیاری در این سال‌ها دیده‌اند، اما تا این لحظه اشک را در چشمان این بزرگ‌مرد ندیده بودند، غم چهره ایشان را نشان از سنگینی این واقعه برای جامعه کوهنوردی کشور دانستند.

در پایان مراسم، همراه با دوستان دست‌خطی را بر روی ویژه‌نامه این سانحه که در ابتدای مراسم بین حاضرین پخش شده بود، قلم زدیم و تقدیم کردیم به مرتضی چراغعلی، دوست خوبمون که در همین سانحه جان سالم به در برد...

پ.ن : هوا بارانی، قدم‌زنان در فکر ایثار دوستان، صحبت‌های مرد تازه از کربلا برگشته در تاکسی، نوای آکاردئون‌نواز دوره‌گرد محله که زیر نم‌نم ِ بارون و تو هوای سرد هنوز می‌نوازه و نهایتا تعمق در رابطه محتوایی این‌ها کنار ِ هم...