نشسته ام باز کنار تو اومدی سراغم

نگاه تو روشن شبای بی چراغم

صدای من وقتی قصه داره

که رنگ چشم تو غصه داره

شب من و تو باز دوباره انتظاره

نگاه تو رنگ بوسه داره

لبای من گرم  بی قراره

سکوت شب یک آسمونه یک ستاره

بارون گل شد خواب ستاره

به انتظار بغض ابر پاره پاره

تا قلب آسمون می بارم با تو تنها

فصل من و تو باز رسیده روی ابرها

کنار تو آروم میام پا میذارم

چراغی تو دست شبا جا میذارم

که روشن بمونه آسمون بی ستاره

به شوق تو عهدی با چشمات می بندم

دوباره به این عشق به این دل می خندم

قصه عشق بازیه چرخ روزگار

رفیق من سنگ صبور غم هاست

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیشگی نمی فهمه چه حالی دارم

چه  دنیای رو به زوالی دارم

در زمینی که ضمیر من و توست،

از نخستین دیدار،

هر سخن هر رفتار

دانه های است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش ((مهر)) است

دوستی

دل من دیر زمانی است که می پندارد

((دوستی)) نیز گلی است

مثل نیلوفر وناز

ساقه ترد و ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

                           _ دانسته_ 

                                     بیازارد!

در زمینی که ضمیر من و توست،

از نخستین دیدار،

هر سخن هر رفتار

دانه های است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش ((مهر)) است

گر بدان گونه که بایست به بار آید،

زندگی را به دل انگیز ترین چهره بیاراید.

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازد سازت از همه چیز و همه کس

زندگی گرمی دلهای بهم پیوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهدت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت!

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جام دلهامان را

                  مالامال از یاری، غمخواری

به سپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند،

شادی روی تو ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

     عطر افشان

                    گلباران باد.

(فریدون مشیری)

دوستی یعنی اوج آسمون بی ریایی

یعنی نهایت آبی های روشن صداقت

یعنی طلوع ابدی اعتماد

یعنی جاده پرشکوه آرامش

یعنی همراه سفرهای تنهایی

دوستی معناش فراتر از همه اینهایی است که نوشته اید

دوستی یعنی اونی که خدا نسبت به بندگانش داره

دوست یعنی ...

د = داشتن

و = اونی كه

س = ستایش كردنش

ت = تمومی نداره

دوستی یعنی هر چیزی که توش ریا و کلک نباشه

دوستی یعنی اینکه هم تو کلام و گفتار و هم توی عمل و رفتار صداقت و مرام و معرفت داشته باشی

در دیگران می جویی ام اما بدان ای دوست

این سان نمی یابی ز من حتی نشان ای دوست

من درتو گم گشتم مرا در خود صدا می زن

تا پاسخم را بشنوی پژواك سان ای دوست

در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من

سردی مكن با این چنین آتش به جان ، ای دوست

گفتی بخوان – خواندم – گرچه گوش نسپردی

حالا كه لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست

من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم

گر می توانی یك نفس با من بمان ای دوست

یا نه ، تو هم با هر بهانه، شانه خالی كن

از من – من این بر شانه ها بار گران- ای دوست

نا مهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت

بیهوده می كوشی بمانی مهربان ای دوست

آن سان كه می خواهد دلت با من بگو آری

من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست

دوستی یعنی شریک مشکلات و شادی و غم ادم بودن

دوستی یعنی کمکش کردن بی هیچ چشم داشتی

دوستی یعنی بهم اعتماد کردن

دوستی یعنی سنگ صبور هم شدن