تا چشم بهم میذاری میببنی عمر تموم شد

بین چهار تا دیوار وجودتو حروم شد

چوب خط این اسیری دیواراتو پوشونده

همین روزا میبینی که فرصتی نمونده

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم

گفت آن چیز دگر نیست , دگر هیچ مگوی

من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت

سر بجنبان كه بلی , جز تو به سر هیچ مگوی

گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است

گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگوی

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد

گفت میباش چنین زیر و زبر هیچ مگوی

ای نشسته تو در این خانه پر نقش خیال

خیز از آن خانه برون رخت ببند هیچ مگوی

من غلام قمرم, غیر قمر هیچ مگوی

god   only

تو تو آغوش منو من توی آغوش خدا

بی تو نه ستاره  نه قصه و نه شعر صدا

دست تو دستمه انگاری دنیا با منه

آسمون و دریا و لحظه رویا با منه

عاشق بزگری و عظمت و خوبی او... زبان قاصر از سخن بیشتر گفتن است

در جواب این مطلب فقط شعری از یکی از بزرگمردان مبارز تاریخ ایران جناب دکتر سعید فاطمی نقل مینمایم:

علت عاشق ز علت ها جداست...

عشق تلخ

نیمه شب آواره و بی حس و حال در سرم سودای جامی بی ذوال/پرسه ای آغاز كردیم در خیال دل به یاد آورد ایام وصال/از جدایی یك دو سالی می گذشت یك دو سال از عمررفت و بر نگشت/دل به یاد آورد اول بار راخاطرات اولین دیدار را/همچورازی مبهم و سربسته بود چون من از تكرار او هم خسته بود/آمد و هم آشیان شد با من او هم نشین و هم آشیان شد با من او/دامنش شد خابگاه خستگی این چنین آغاز شد دلبستگی/وای از آن شب زنده داری تا سحروای از عمری كه با او شد هدر/مست او بودم ز دنیا بی خبردم به دم این عشق می شد بیشتر/آمدو در خلوتم دم ساز شد گفتگوها بین ما اغاز شد/گفتمش در عشق پابر جاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل/گفت در عشقت وفادارم بدان من تو را بس دوست می دارم بدان/شوق وصلت دارم بدان چون تویی مخمور خمارم بدان/گفتمش عشقت به دل افزون شده دل ز جادوی رخت افزون شده/جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از زیباییت مجنون شده/بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش/در سرم جز عشق او سودا نبود یهر كس جز او در این دل جا نبود/دیده جز به روی او بینا نبود همچون عشق من هیچ گلی زیبا نبود/روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت/پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان از مرگ ما پروا نداشت/آخر این قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس/یار ما را از جدایی غم نبود در غمش مجنون عاشق كم نبود/بر سر پیمان خود محكم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود/با من دیوانه پیمان ساده بست .ساده هم آن عهد و پیمان را گسست/عشق من از من گذشتی خوش گذربعد از این حتی تو اسمم را نبر/خاطراتم را تو بیرون كن از سر دیشب از كف برفت فردا را نگر/آخر این یك بار از من بشنو پند بر من و روزگارم دل مبند/عاشقی را دیر فهمیدی چه زود عشق دیرین گسسته تارو پود/گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود.