نام کلوب :كوچه باغ آشنایی
نام انگلیسی : kochebagh
تاسیس : 23 تیر 1385
623 عضو ، 106 بحث ، 13 آلبوم ، 4 مقاله ، 4 لینک ، 1 نظرسنجی

كوچه باغ آشنایی

تبلیغات

__
عنوان بحث
من دگـر خسته شـدم ...
19 اردیبهشت 87 - 11:23
خانه ام بی آتش ،
دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...
می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس
این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!
راستش می دانی ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،
پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!
می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...
می توانی تو از این وحشی طوفان بنویس ،
طاقتش را داری که ببینی هر روز ،
زیر رگبار نگاهی هرزه
صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرد ؟!!!
اگر اینگونه ای آری بنویس ،
من دگـر خسته شـدم ...
باز تا کی به دروغ بنویسم :
" آری می شود زیبا دید !! می شود آبی ماند !!! "
گل پرپر شده را زیبایی ست ؟!
رنگ نیرنگ آبی ست ؟!
می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...
بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!
قسمت می دهم امّا به قلم ،
آنچه می بینی و دیدم بنویس
از خدا ،
از قفس خالی عشق ،
از چراگاه هوس ،
از خیانت ،
از شرک ،
از شهامت بنویس !!!
بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،
آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،
از من
" آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته "
از خود ...
هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :
(( صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا ... ))
حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!
جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟!
طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟!
گـفـتن واژه ی حق سنگـیناست
من دگـر خـسته شـدم
می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ
این همه مورد خوب ...

 

پاسخ ها
ترتیب پاسخ ها : از اولین پاسخ
4
30 خرداد 1387 ساعت 19:38
باید از اینجا رفت ،
 نه فقط از اینجا ؛
-که ازین رفتن بی حرکت و از هرچه سکون باید رفت-
حرفم از رفتن از "اینجا" نیست ،
                         هرکجا "اینجا" نیست .
آنچه اینجا به میان است ،
                               ز درون پیدا نیست !
رفتن از قالب عشق و رفتن از شط عبور ؛
                     گرازین دو بتوانی رفتن ، رفتنت معنا نیست !
   * * *
صحبتم رفتن از هجرت بی معرفتی است ،
                     به درون باید رفت ، شاید ؛
                                  -از درون باید رفت !
من که خود گفته خود نابلدم پس چه کنم ؟
"رفتن" من به کجاست ؟
 : - اینکه "این" بودم و "آن" یک بشوم ؟!
   - اینکه سرمایه عمرم برود تا بروم ؟!
   - اینکه "افسانه" رفتن بشود همره من تا بروم ؟!
   - یا که اصلا بگذارید ، بگویم که دلم خواست کجاها بروم ...
             (شاید این خواستنم خواست که آخر بروم !؟)
   * * *
: من به یک دهکده در دورترین نقطه دور ،
  ته آن جاده که از روز ازل ، اول بود !
  [پیش دهقان صبور ،
                   مردی از جنس غرور ،
   که دل غمزده اش گهگاهی ،
                   میکند یاد ز ایام سرور ،
  و درین بی مهری دلش از هرچه بلاخیزی دور]
  و درآن دهکده یک کلبه کوچک ، پر نور ،
                                  پر از احساس ، ز شور ،
 من به آن کلبه می اندیشم هنگام عبور ،
          به گواهی دلم ، یک نفر آنجا هست ،
                                             پر از "اشعار شعور".
   * * *
 حال این شعر ز چیست ؟
 شور شاعر ز کجاست ؟
 اصلا آن شاعر کیست ؟
 نسبتم با او چیست ؟
 یا دگر ...
 
 - ناگهان یک آوا ، میرسد از نزدیک :
                                   " تو چه خواهی گفتن ؟!
                                     سر صحبت با کیست ؟!
                                      اهل "رفتن" هستی ؟!
                                      دیگر "افسانه" ز چیست ؟!"-
 مثل اینکه ناگاه ،
 میخوری سیلی محکم از باد ،
 من به خود می آیم ! ..؟..!
 بین "افسانه" و "شعر" و "رفتن" ؛ 
                          چون پری آویزان !
                          برگ زردی ریزان !
 که نسیم سردی ، که نه بالا ببرد ، نه زمینش بزند ؛
                                     ماندم و ماندن من طول کشید ..
 ولی انگار ازین فاصله میترسم من !
                                      - دوقدم مانده به خاک ، 
                                      - سالها تا افلاک ...
 ؛ این یکی میدانم ،
            دوقدم تا به عقب رفتن را راهی نیست !
            (بارها تجربه کردم ، هنری در آن نیست !!)
 پس به وجدان شعورم گویم :
                            ["شعر" از آن تو هست ،
                               تا که "افسانه" تو زنده شود ؛
                                                     با "رفتن"!]
   * * *
  میروم تا که به افلاک سلامی بکنم ،
  من در افلاک "خود"م را بینم ،
  (بین جمع خودمان میماند ؟؟؟)
                      "خودآ" را بینم ...
           بروم پس بروم زود ،
                                            .."خودآ" آنجائی ؟؟؟
   * * *
  گر به افلاک رسم ، خواهم خواند
                       همه را خواهم خواند
             آری ، آری ، "شعر" هم خواهم خواند
             چونکه او بامن ماند ، تا مرا اینجا راند ...
   * * *
  "شعر" یعنی :
                     به احساس خدائی "رفتن"
  "رفتن" اینک یعنی :
                     به "خود" آغشته شدن ،
                     به زمان و به مکان طعنه زدن ،
                     به دهان مهر زدن ، به درون نعره زدن. 
   "رفتن" اکنون یعنی :
                     قافیه باختن و دربدری !
     پس به امید خدا ،
                               من رفتم..
3
24 اردیبهشت 1387 ساعت 18:42
 
از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ، ز، هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

دیگر از این حصار دل آزار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ، ز، هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

دیگر از این حصار دل آزار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته بی زار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام
 
2
23 اردیبهشت 1387 ساعت 20:23
نمی خواهم برگردی
این را به همه گفته ام
حتی به تو
به خودم
اما نمی دانم
چرا هنوز
برای آمدنت فال می گیرم!!
چرا هنوز
پشت هزاران ترانه خاموش به انتظارت نشسته ام
تا ترا آرزو کنم!!
اما هنوز نمی خواهم برگردی
می دانی که دروغ نمی گویم
اگر هنوز ترا آرزو می کنم
برای بی آرزو نبودن است !!
و شاید هم
آرزویی زیباتر از تو سراغ  ندارم!!
اما هنوز هم نمی خواهم برگردی ......(
1
19 اردیبهشت 1387 ساعت 23:52

حالا بخون تا بدونم

باهم همصدا هستیم

اگه تو هم نباشی

از تو جدا هستیم

__