زیر گنبد کبود، پیرزنک رفته بود ....

" تو نوازنده ‌ی به آن خوبی - تار را حیف شد که میکوبی "

مژده ای دل که تارزن آمد
صاف از جانب وطن آمد

زیر آن «گنبد کبود» نشستبا سر و وضع پیرزن آمد

آنچنان داشت ژست و باد و بروت
که گمان میکنی شوپن آمد

یا مگر او جلیل شهناز است
که به نخوت به انجمن آمد

یا که ایشان شریف (فرهنگ) است
که چو بلبل به این چمن آمد

این همان است که پیمبر را
یاد آورد و در سخن آمد

گفت در یک پروسه روحی
حضرتش توی قلب من آمد!

تارزن جان تو هم درین کشور
بهر ملت نرو سر منبر

صبح تا شب حکومت آخوند
از علی گفته است و پیغمبر

نیستی شیخ تو؛ هنرمندی
پس بگو بهر مردمان ز هنر

به دلت عشق کس اگر آمد
نبرش توی کوچه و معبر

هست در جان هر هنرمندی
عشقی و شوری و شرار و شرر

علنی کردن و تظاهر را
نپسندند اهل فهم و نظر

پیش از این هم تو در دل و جانت
بوده انگیزه ی کسان دگر

هیچ از عشق آن کسان گفتی
قصه و داستان و نقل و سمر؟

کردی اعلام توی مطبوعات
که چه داری به دل؟ به سینه؟ به سر؟

پس چرا این زمان شدی شفاف؟
ناگهانی زده کلاغت پر؟

فاشگوئی کنی به اینترنت
که شدی پایبوس آن دو نفر

چیست این حالت گلاسنوستی؟
راستی از رفیق ها چه خبر؟

هست لابد یکی به مسجد مجد
شاغل روضه ی علی اکبر

آن یکی سینه زن به هیئت هاست
زینب تعزیه است آن دیگر

سومی میرود که بفروشد
داس و چکش به مارکت محشر

تو هم آنقدر دور چرخیدی
که فتادستی و تلنگت در!

تار با نرخ روز میزنی و
گاه از نرخ روز ارزانتر

با خود البته هرچه خواهی کن
این میان آبروی ساز مبر

 

خوبه..............................................

 

به نظر تو قسمت بحث فقط باید بحث باشه چند روز دیگه شعرهای هادی خانو میارم تو مقالات

گفته بودی که «فارسی شکر است»
ولی البته پر ز دردسر است

شکر فارسی گلوگیر است
این زبان واژه واژه اش خطر است

گر دهان را به نقد بگشائی
بهره نقد تو همه ضرر است

گفته بودی که «فارسی شکر است»
ولی البته پر ز دردسر است

شکر فارسی گلوگیر است
این زبان واژه واژه اش خطر است

گر دهان را به نقد بگشائی
بهره نقد تو همه ضرر است

وز صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که درین روز والنتاین بماند!

وز صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که درین روز والنتاین بماند!

وز صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که درین روز والنتاین بماند!

والنتاین، روز عشق و عشقبازیست
حقیقی نیست البته، مَجازیست


کجا یک عاشقی این ادعا کرد
که حق عشق یک روزه ادا کرد

تو سرما میخوری، یک هفته باید
بخوابی تا مگر وقتش سرآید

چگونه عشق را با آن تب و سوز
توان دینش ادا کردن به یک روز

اگر داری خیال رفع تکلیف
بده پنجاه درصد نیز تخفیف

همان یک روزه را هم نیمه اش کن
به کادو دادنی هم بیمه اش کن

بکن با یار عشقی نیمه کاره
بگو باید که برگردم اداره!

ولی گر عاشقی را میشناسی
نباید با والنتاینش بلاسی

نمی مانی که تا یک روز درسال
زنی زنگ و کنی عشق و دهی حال

چو مجنون عاشق لیلا بمانی
در اوج بی زمانی، بی مکانی

که درد عاشقی مدت ندارد
غمش روز و شب و ساعت ندارد

زمان عشق اینسان مختصر نیست
بله عشق است این، سیزده بدر نیست!

***

فوریه را به همه عاشقان، همه عاشقان بی معشوق، همه معشوق های بی عاشق، همه عشق های بی عاشق و معشوق شادباش میگویم.

این دوبیتی تقدیمشان

ز هجر یار خود دلخونم امشو
پریشون از غم هجرونم امشو
نشستم دست تنها میکنم حال
خودم لیلی خودم مجنونم امشو

دوستان منتظریما

دوستان منتظریما

دلم میخواهد الزایمر بگیرم
که لبریز از فراموشی بمیرم

دلم خواهد ندانم در چه حال ام
کجایم، در چه تاریخ و چه سال ام

نخواهم حافظه چندان بپاید
که تاریخ و رقم یادم بیاید

به تاریخ هزار و سیصد و کی؟
بریدند از نیستان ناله زن نی؟

به تاریخ هزار و سیصد و چند؟
ز لب هامان تبسم رفت و لبخند؟

نخواهم سال ها را با شماره
که میسازم به ایما و اشاره

به سال یکهزار و سیصد و غم
اصول سرنوشتم شد فراهم

به سال یکهزار و سیصد و درد
مرا آینده سوی خود صدا کرد

گمانم در هزار و سیصد و هیچ
شدم پویای راه پیچ در پیچ

ندانم در هزار و سیصد و پوچ
به چه امید کردم از وطن کوچ

نمیخواهم به یاد آرم چه ها شد
که پی در پی وطن غرق بلا شد

چگونه در هزار و سیصد و نفت
خودم دیدم که جانم از بدن رفت

ویرایش پیام

دوست عزیز؛ این اسم مال کس دیگری‌ست، مال طنزنویس دیگری با نام هادی است که با همین نام، قبل‌تر کارهایش را در نشریه‌ای در ایران چاپ کرده. هادی خرسندی هم انگار به اشتباه اسم او را برداشته و یکی دو بار استفاده کرده. به نیابت از آن صاحبِ اصلی نام، فکر کنم بهتر باشد این اسم باباهادی عریان را بگذاریم برای آن‌که اول از آن استفاده کرده بود.

شعراشو بنویسین دیگه