دروود بر دوستان

تا نتوانم دلت به دست ارم                                              ور بیازاریم  نیازارم

ور چو طوطی شكر بود خورشت                                   جان شیرین فدای پرورشت

این حكایتی از حكیم سخن سعدی است. در احوال پیرمردی كه دختری جوان و كم سن را اختیار كرد و شب اول ازدواج برای این كه دل دختر را به دست اورد و دختر از او نترسد شروع كرد به سخن سرایی در باب با تجربه بودن پیران و مورد اطمینان بودنشان و وووو این كه جوان را نكوهش كرد و مذمت.

تا این كه دختر از فرط عصبانیت براشفت و گفت: چندین سخن كه بگفتی در ترازوی عقل من وزن ان سخن ندارد كه شنیدم از قابله خویش كه گفت: زن جوان را اگر تیری در پهلو نشیند به كه پیری.

ولله که شهر بی تو مرا حبس می شود

آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

تو آن بازی که صیادان عالم               بتو دل شاد باشند و تو درغم

ترا از آشیان عالم جان                       بیاوردند بهر دست شاهان

یا رب چو برآرنده حاجات توئی       هم قاضی و هم كافی مهمات توئی

من سر دل خویش بتو كی گویم      چون عالم اسرار خفیات توئی

یادمان باشد، فردا ،حتما، ناز گل را بکشیم...

حق به شب بو بدهیم...
و نخندیم دیگر، به ترکهای دل هر گلدان...!!
و به انگشت، نخی خواهیم بست تا فراموش نگردد فردا...! زندگی شیرین است!
زندگی باید کرد... ولی نه به هر قیمت
و بدانم که شبی خواهم رفت .... !!!
و شبی هست که نباشد، پس از آن فردایی ...

ندانستم از اول كه تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از ان به كه ببندی و نپایی

تو گردر جمع باشی جمع گردی

تو باشی شمع او را شمع گردی

میان خلق باش و با خدا باش

چو جان با تن نشین وز تن جدا باش

تـــــوبــه مـــن خندیدی ونمیدانستی

مـــن به چه دلهره از باغـــچه همســـایه

ســــیب رادزدیدم!

باغبــــان ازپی مــــن تنددوید

ســــیب دندان زده را دست تودید

غضب آلــــود به من کردنـــگاه

ســـیب دندان زده ازدســت توافتادبه خــــاک

وتـــورفتــی وهنـــوزسالهــــاست

که درگـــوش من آرام?آرام

خش خش گام توتکرارکنان میدهدآزارم

ومن اندیشه کــنان

غرق این پنــــدارنم

 که چراباغچه کوچک مــاســـیب نداشت.... .

ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

                       وین راز سر به مهر به عالم ثمر شود

آخرین فرصت همراهی با، امید است