دختر خوب؛ آدم عاقل هیچ وقت خودکشی نمی کنه

اولین عاملی که کودک راوادار به رفتن به خیابان میکند فقر است.

این کودکان زائیده ناهنجاریهای اجتماعی موجود هستندو جبر و شرایط و نه میل و اراده شان آنها را به خیابان رانده است.

آنها آموخته اند که برای سیر کردن شکم خود به سختی آدم بزرگها و حتی سخت تر کار کنند.

این کوچولوها از جنس خود ما هستند.

و نام انسان اشرف مخلوقات را یدک میکشند...

شاید همین موجود سمج و کثیف و بدبو استعداد نهفته ای داشته باشد که اگر در شرایط مساوی با کودک ما قرار داشت میتوانست به یکی از بزرگترینهای عصر خود تبدیل شود.

نیاز این کودکان مثل همه بچه ها کانون گرم خانواده است

و شاید ذره ای رحم و انصاف...

خیلی ها معتقدند همیشه فریادرسی هست... حتی برای این کوچولوها !!

اگه یك بچه خیابونی بودم هر كاری میكردم تا بتونم شب كه می رم خونه دست خالی نرم . اولش از فروختن فال و واكس زدن شروع میكردم . بعدش كه بزرگتر می شدم می دیدم نمیشه اینجوری خرج خونه رو در اورد . نمیشه واسه داداشم و خواهرم لباس بخرم . بدتر از همه نمیشه به مامان و بابام پول بدم واسه ........... . اولاش میگفتم كار میكنم تا این كه یك روز بچه مش قربون میومد پیشمو میگفت دختر تو دیگه بزرگ شدی كارای دیگه هم هست . میگفتم چی كارایی میگفت بیا بریم تا بهت بگم . اولش گفت كار سختی نیست می تونی انتخاب كنی : جیب بری ، دزدی ، مواد فروشی ، و  اخرشم خود فروشی .

ببخشید كه اینجوری گفتم من در مورد بچه های خیابونی خیلی خوندم ، تحقیق كردم ، باهاشون كار كردم ، معصوم ترین  آدمای روی زمینن چون خودشون دخالتی توی خیابونی شدن ندارن . وقتی بچه هستن میگن عمرا كه خلاف كنم . عمرا مثل بابام معتاد بشم . كار میكنم ، بزرگ میشم و درس می خونم . یك روزی همه این حرفا رو یك بچه خیابونی بهم گفت . بهم گفت آی خانم من هیچ وقت خلاف نمی زنم . یك روز واسه یك تخقیق رفتم كانون اصلاح و تربیت بعد از دو ساعتی كه اونجا بودم دیدم یك پسر بچه مثل برق داره خودش و ازم قایم میكنه . كنجكاو شدم و بلاخره تونستم باهاش رو در رو بشم . نیگاش كردم می شناختمش محمد بود قبلش خیلی رفیق شده بودیم با هم هر وقت می رفتم بازار جنت محمد هم همون حوالی بود . دلم  یك هو لرزید گفتم محمد اینجا چیكار میكنی دیدم اشك توی چشماش جمع شد گفت به خدا تقصیر من نبود خواهرم مریض شده مجبور شدم واسه پول دوا و دكترش یك كوچولو خلاف بزنم كه شانس من زودی گرفتنم . وقتی از مركز اومدم بیرون به این نتیجه رسیدم كه چه زود آروزی این بچه ها نقش بر آب میشه .

یادمه چند سال پیش تو تلویزیون مصاحبه ای رو دیدم با یکی از بچه های خیابانی که فال حافظ میفروخت، شاید 7 یا 8 سالش میشد، مصاحبه کننده ازش پرسید دوست داری در آینده چیکاره بشی؟ بدون هیچ مکسی جواب داد میخوام مثل ممد بشم، مصاحبه کننده پرسید مگه ممد چیکارس؟ گفت اون واکسیه، من شنیدم درآمد واکس زدن خیلی بیشتر از فال فروختنه ......

تا قبل از این فکر میکردم آرزوی یه بچه خیابانی ممکنه زندگی تو یه قصر باشه با کلی خدمه یا داشتن ماشین BMW اما واقعا کی میدونه تو فکر این کوچولوهای معصوم چی میگذره ؟!!!! شاید آرزوهای اونا انقدر کوچیک باشه که بشه با یه جعبه واکس برآورده بشه، شاید خوشحال کردن یه بچه خیابانی خیلی آسونتر از این باشه، شاید فقط با یه لبخند .......... مشکل ما.. خودمو میگم اینه که اونهارو با خودمون مقایسه میکنیم و آرزوهاشونو با آرزوهای بزرگ و طول و دارز خودمون!

كارهای فرهنگی خیلی مهمتره

البته كمك مالی باید هدفمند و درست باشه تا باعث ایجاد شغل خیابانی بودن نشه

من همیشه سعی می كنم كمك فكریم بیشتر باشه مثل ساخت فیلم كه تاثیر بسیار بالائی داره

با سلام

باید یك كودك خیابانی بود باید یكی از اونا شد تا بتوانیم

اونها را همانطوری كه هستن  درك كنیم  حسها، نیازها ،تواناییها، علایق وغیره

باید در كنار اونها زندگی كرد خوابید ، نوشید وسرمای طاقت فرسای زمستان را تا مغز استخوان تحمل كرد

ایا تا به حال پای سخن كودكی نشسته اید

هیچ کسی نمی دونه که چی کار می کرد

اینکه از دور نگاه کنیم اسونه

اینکه شعار بدیم اسونه

اما راه حل

مهم ارائه راه حله

بیاین کمک کنین

نه مالی

فکری

این مهم تره

سخته خیلی //  ما  عمق  درد  رو  نمیشناسیم  که  بدونیم  چی کار میکردیم .

سلام

چه سئوال خوبی مطرح كردید .... فكر كنم همه ما كه اینجا عضو شدیم و بهشون اهمیت میدیم  قبلا خودمون رو جای اونها گذاشتیم كه الان اینجائیم ولی در مورد اینكه چه احساسی داشتم قابل بیان نیست!.