کسی  که  فکر  می کند  عشق  مادری  به  نرمی  و  لطافت  یک  گربه  ملوس  است . باید  یک  گربه  را در  حالی  که  از  فرزندش  دفاع  می کند  ببیند .

توصیف  کردن  مادر  مثل  نوشتن  درباره  یک  طوفان  در  کمال  قدرتش  است  یا  رنگهای  بالا  و  پائین  رونده  یک  رنگین  کمان .

 

مادر ، زمان ِ درازی ست که از ُدوران ِ کودکی و آن شب ها که َبر گهواره ام َخم میشدی و لالائی می خواندی ــ گذشته است

آخ ! دوران ِ کودکی چه زود گذشت ، گوئی َپرنده ای بود که َپر َزد و رفت .

مادر ، با من سخن بگو . دوران ِ کودکی را دوباره به من هدیه بده و برایم ترانه بخوان . ترانه بخوان تا ستارگان به میهمانی شب بیایند سلام َبر سرنوشت !

جای افسوس نیست .

هرچه بود گذشت و من می کوشم شاد بمانم ،

ولی چقدر ، چقدر دوست دارم که خاطرات زیبای کودکی ،

آن آسمان ِ ُپر ستاره آبی ! آن دوردورهای صاف و بی َغش و بی ابر ،

دوباره زنده شود ،

چقدر ، چقدر دوست دارم ترانه ها و آن لالائی های محزون که َبر َسر ِ گهواره ام ، نرم نرمک و آهسته می خواندی ،

آن لحظات افسانه ای که همیشه در قلب منست ــ از راه برسد !

با من سخن بگو مادر

 

 

تاج ازفرق فلك برداشتن

تا ابد این تاج بر سر داشتن

             دربهشت آرزوره یافتن

             هر نفس شهدی به ساغر داشتن

                              جاودان در اوج قدرت زیستن

                                 ملك عالم را مسخر داشتن

                               برتو ارزانی كه ماراخوشتر است

                                   لذت یك لحظه مادر داشتن

 

 

عشق مــــــــــــــــــــــــــــادر

چـــــــون بشر از عـــــــدم آمـد بوجـــــود
عشق مــــــادر بــــــه جهان دیده گشود

                                                  گــــــرجهان یكسره در هـــــم گـــــردد
                                                  كــــی از این عشق كهن كـــــم گــردد

راز این جــــــذبه نــدانــــــــــــــــم در چیست
وین چه عشقی است كــــــه پایانش نیست

                                                  قلب مـــــادر تهی از مكـــــر و ریاست
                                                  عــــــــاری از شا ئبه آزو هـــــوا است

خود فراموشی و جـــــــان با ختن است
مهــــر ورزیـــــــــدن و بگـــــداختن است

                                                  هیچ دفتــــر بــــــه از این دفتـــر نیست
                                                  عشــــق بــــالاتـر از این بــــــاور نیست

این دگـــــــــر نفس پـــــــرستی نبــــود
از ره رنــــــدی و مستــــــــی نبــــــــود

                                                  عشق فرهـــــــــاد به شیرین سخن است 
                                                  گر چـــــــه افسانه عشقــــی كــهن است

دل مجنــــــــون و تمنـــــــای دگــــــــر
بــــــــرود در پــــــــــی لیلای دگــــــــر

                                                  لیكن این عشق كـــــــــه مـــــــادر دارد 
                                                  چــــــــــون ز فـــــــــرزند نظر بـــــــردارد

در خطــــــر كــــــــــی اثری بخشد پند
خود بمیر د كـــــــه بمـــــــاند فــــــرزند

                                                 عشق این است نه بــــــــوسید ن یـــــار
                                                  پای جــــــانست نه نیرنــــــگ و فـــــــرار

مـــــــــادری ملعبـه و بــــــــازی نیست
جز فــــــداكاری و جـــــــا نبازی نیست

                                                   بـگذرد از خــــــود و كـــــــاهد از جان
                                                   نا بـــــه فــــــرزند دهد تــــــاب و توان

شــــــاعر بـــــــا هنـــــر و چیره سخن
شعــــــــرمـــــــادر نتـــــــوان گفتــــــن

                                                  گـــــــــر چه نقــــــــــاش كند نقش پدید 
                                                  نقش مــــــــــــادر نتـــــوانست كشیــــد

هیچ آهنـــــــگ دل انگیـــــــز هنــــــوز
راز این جـــــــذبه نــــــداده است بـروز

                                                  پای این عشق هنــــــــر حیـــــــران شد
                                                  عقل بیش از همـــــه سر گــــــردان شد

آخـــــــرین مـــرحــــله عشق است این
پا ك و جـــــــــاوید چـــو فردوس بریـــــن

                                                   مــــــــادر از زمـــــــره عشاق جداست
                                                   عشق او برتـــــر از انــــــد یشه ماست

 

 

ذبیح الله طاهری از شهر هرات باستان

 

 

ترا ستایش می کنم  که هرگز به خود اندیشه نمی کنی نه به روزت نه به شبت و نه به لحظه های تند گذر عمرت و هر چه هست به من می پردازی و به من توجه داری و دیگر هیچ.

مادر ترا ستایش می کنم که تیر ملامت را به جان می خری سختی زندگی را پذیرنده می شوی از همه دلبستگی های روزگار خویش چشم می پوشی تا مرا به قدرت و توان برسانی .

ترا ستایش می کنم و در روز عیدت دست هایت را ستاپشگرانه می بوسم و قلبم را با همه عشق و محبت آن به تو تقدیم می کنم هدیه ناچیزیست ماد ربپذیر.

 

 

خشم لبریز از مهربانی:

 

مهربانی و لطافت مادر را بارها یاد کرده ایم و ستوده ایم، ولی من،

 

 لحظه های ناب خشم و قهر او را نیز می ستایم؛ لحظاتی که پایم

 

 در راه می لغزید و سوی بیراهه می رفتم؛ لحظاتی که دست به

 

 خطا می بردم و از سر جهل راه عصیان پیش می گرفتم. نه به

 

 کلام اودل می سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعی می نهادم.

 

 سر در جیب جهالت فرو کرده، راه خود می رفتم و او چون کوهی

 

 سترگ، راه بر من می بست. چون رودی خروشان می خروشید،

 

 آن گونه که خود را خردتر از آن می دیدم که نافرمانی کنم و چه

 

 زودپرده جهالتم دریده می شدو چشم دلم گشوده، و می دیدم

 

 که با آن خشم لبریز از مهربانی اش، چگونه راه مرابر پرتگاه خط

 

 بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش می نشستم.

 

 

سلام

همه تعاریف و تمجیدها و نقطه نظرات دوستان رو خوندم

واقعا كه همشون قشنگه

ولی خوب من در یك كلام بگم كه مادر

گوهر زندگی است

گوهری كه بایابه

موفق باشید

                  مادر عزیزم همیشه در قلب منی  

                                                

 

                                   من اکنون باسلامی گرم

 

                         من اکنون با درودی گرمتر از نور خورشید

 

                           وبا قلبی که مالامال از شوق محبت است

 

                           برای بهتری موجود دنیا راز می گویم

 

 

            وبا مادر حدیث عشق را آغاز می سازم

 

 

                    کدامین هدیه می سازد به چشمت خواب مادر جان

 

                       کدامین هدیه رنگ سرخی خون تو را دارد

 

                    تو جانم خون خود بخشیدی و من سخت حیرانم

 

                       چه دارم لایق جان تو مادر من نمی دانم

 

                    زعمرم هر چه می خواهی فدایت باد مادر جان

 

                       بهشت جاودان در زیر پایت باد مادر جان

       اشک در دیده ترم باشد

                               شب میلاد مادرم باشد 

                            ای عزیز رسول یا زهرا(س)

 

                          عشق تو روح پیکرم باشد

 

                            جان من را اگر پذیرایی

 

                             هدیه روز مادرم باشد

 

پیام در تاریخ 85/5/1 ویرایش شده است.

باسلام وعرض تبریک به مناسبت میلاد حضرت زهرا (س)

 

مادر را ستایش کنیم که پناه بی پناهی های ماست مادر را که نخستین روز های که هنوز پا بر دنیا نگذاشته بودیم همچو خونخوار خونش را میکده ایم یا اینکه شبها موجب بیخوابیهایش شده و در آوان جوانی دلهره های را به روا داشته ایم و او با آنکه در جمع همه باشد خود را بدون فرزندش تنها احساس میکند فرزند برایش همچو گلیست که در پرورش و تربیت آن شب و روز همچو باغبانی از دل و جان میکوشد و هیچگاهی آرزوی دوری از گل پرورش داده خود اش را ندارد ـ

آری مادری را بیاد آوریم که شجاعانه راه های پرخم و پیچ زندگی را طی نموده و زمانی فرا رسید که فرزند و توته قلبش از او دور شده راه هجرت را در پیش گرفت ـ

مادر همیشه چشم و گوش به ایستگاه موتر ها و سنگفرش خیابانها بود که مبادا روزی فرزندش باز گردد ـ آری تنها او بود که چشم انتظار فرزند و یا لااقل آشنای که از فرزندش بگوید زمانی که صدای موتری را میشنید دست بر کمر گذاشته و پشت خمیده از درد روزگارش را راست نموده بر می خاست لرزان لرزان گام برمیداشت و میگفت امروز می اید به فکر فرو میرفت اما نه باز هم کسی بدیدارش نیامده بود ـ آخر چرا او که زحمت نکشیده بود که پس از چند سال بچه داری تکیه گاهش خانه محقری و امیدش به عرش موتر ها باشد و همدمش کبوتران گرسنه که بدور پایش می پریدند ـ

گویند مرا چو زاد مادر

شب‏ها بر گاهواره من‏

بیدار نشست و خفتن آموخت‏

لبخند نهاد بر لب من،

بر غنچه گل شكفتن آموخت،

دستم بگرفت و پا به پا برد

تا شیوه راه رفتن آموخت‏

پس هستى من زهستى اوست‏

تا هستم و هست دارمش دوست‏

مهربانی و لطافت مادر را بارها یاد کرده ایم و ستوده ایم، ولی من، لحظه های ناب خشم و قهر او را نیز می ستایم؛ لحظاتی که پایم در راه می لغزید و سوی بیراهه می رفتم؛ لحظاتی که دست به خطا می بردم و از سر جهل راه عصیان پیش می گرفتم. نه به کلام او دل می سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعی می نهادم. سر در جیب جهالت فرو کرده، راه خود می رفتم و او چون کوهی سترگ، راه بر من می بست. چون رودی خروشان می خروشید، آن گونه که خود را خردتر از آن می دیدم که نافرمانی کنم و چه زود پرده جهالتم دریده می شد و چشم دلم گشوده، و می دیدم که با آن خشم لبریز از مهربانی اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش می نشستم.