بیشتر مردم زندگی را پیكار می‌انگارند. اما زندگی پیكار نیست، بازی است. زندگی، بازی بزرگ داد و ستد است. زیرا آنچه آدمی بكارد همان را درو خواهد كرد. یعنی هر آنچه از آدمی در سخن یا عمل آشكار شود یا بروز كند به خود او باز خواهد گشت؛ و هر چه بدهد بازخواهد گرفت. اگر نفرت بورزد، نفرت به او باز خواهد آمد. و اگر عشق ببخشد، عشق خواهد ستاند. اگر انتقاد كند، از او انتقاد خواهد شد. اگر دروغ بگوید به او دروغ خواهند گفت. و اگر تقلب كند به او حقه خواهند زد. همچنین به ما آموخته‌اند كه قوه‌ی تخیل در بازی زندگی نقشی عمده دارد.

هر آنچه آدمی در خیال خود تصور كند- دیر یا زود- در زندگی‌اش نمایان می‌شود. مردی را می‌شناسم كه از مرضی معین كه بسیار نادر بود می‌ترسید. او آن قدر به آن مرض اندیشید و درباره‌اش مطالعه كرد كه آن بیماری آشكارا بدنش را فراگرفت و مرد. او در واقع، قربانی خیال‌پردازی خود شد.

برای پیروزی در بازی زندگی، باید نیروی خیالمان را آموزش دهیم. كسی كه به قوه‌ی تخیل خود آموخته باشد كه تنها نیكی را تصور كند و ببیند، خواهد توانست به همه‌ی مرادهای به حق دلش- خواه سلامت و خواه ثروت و خواه محبت و  خواه دوستی و یا هر آرمان بزرگ دیگر - برسد.

در بازی زندگی، كلام نقشی تعیین كننده دارد.

چه بسیارند كسانی كه با كلام كاهلانه‌ی خود، به زندگی‌اشان مصیبت فرا خوانده‌اند. مثلاً زنی ثروتمند مدام به شوخی می‌گفت: «دارم خودم را برای زندگی در خانه‌ی مساكین آماده می‌كنم.» با تصویر نقش تنگدستی و تهیدستی بر ذهن نیمه هوشیار، چند سالی نیز نگذشت كه كارش به همانجا كشید. خوشبختانه این قانون در هر دو جهت كار می‌كند. یعنی می‌توان فقر را نیز به ثروت بدل كرد.

وفور نعمت همواره بر سر راه انسان است. اما از طریق آرزو، ایمان، یا كلام به زبان آمده، می‌تواند نمایان شود. خداوند آشكارا گفته است كه نخستین حركت را انسان باید انجام دهد. بخواهید كه به شما داده خواهد شد. بطلبید كه خواهید یافت. بكوبید كه برای شما باز كرده خواهد شد.

خدا همواره آماده است كه كوچك‌ترین یا بزرگ‌ترین آرزوی انسان را برآورد.

جز تردید و هراس، هیچ چیز نمی‌تواند میان انسان و بزرگ‌ترین آرمان‌ها یا مرادهای دلش فاصله ایجاد كند. به محض اینكه آدمی بتواند بی‌هیچ دلهره‌ای آرزو كند، هر آرزویی بی‌درنگ برآورده خواهد شد. ترس تنها دشمن آدمی است- ترس از تنگدستی، ترس از شكست، ترس از بیماری، ترس از دست دادن- و احساس ناامنی برای هر مسأله.

باید ایمان را جانشین ترس كنیم. زیرا ترس، ایمان وارونه است. ترس یعنی ایمان به شر، به جای ایمان به خیر. هر كلام یا اندیشه‌ای بر ذهن نیمه‌هوشیار اثر می‌گذارد؛ و با دقتی حیرت‌آور به عینیت درمی‌آید. درست مانند ضبط صدای خواننده‌ای بر صفحه‌ی حساس گرامافون كه هر آوا و هر لحن و حتی سرفه یا مكث او نیز ضبط می‌شود. پس بیایید، همه‌ی آن صفحه‌های كهنه‌ی نامطلوب و آن صفحه‌های زندگی را كه دیگرنمی‌خواهیم داشته باشیم، در ذهن نیمه هوشیار خود بشكنیم و صفحه‌هایی زیبا و تازه بسازیم.

با صدایی رسا و محكم، و با اعتقادی راسخ این عبارت را تكرار كنید: «اكنون به یمن كلامی كه بر زبان می‌آورم، هر صفحه‌ی غیر حقیقی را در ذهن نیمه هوشیارم می‌شكنم و نابود می‌كنم. آن‌ها زاییده‌ی خیالات بیهوده‌ی خودم هستند و در واقع وجود ندارد. اكنون به بركت خدایی كه در دل من است، صفحات عالی و كامل خود را می‌سازم. صفحات سلامت و ثروت و محبت، این است عرصه‌ی زندگی و غایت بازی.

 برگرفته از:

شین، فلورانس اسكاول (1381) چهار اثر از فلورانس اسكاول شین، ترجمه: گیتی خوشدل، تهران: پیكان: صص 3 تا 11