هیچ اگر سایه پذیرد ....

ما  همان سایه هیچیم...

من گرچه سیه روی و بدم یا مولا

از درگه خود مکن ردم یا مولا

گفتم که من و این همه عصیان چه کنم؟

مولا تویی و ز دلم آگاه تویی  / درمانده منم دلیل هرراه تویی

همه دنیا بخواد و تو بگی نه /  نخواد و تو بگی آره ، تمومه

ای بنده تو سخت بی وفایی ، از لطف به سوی ما نیایی

هر دم که ترا دهم دردی ، نالان شوی و به سویم ایی

هر دم که ترا دهم شفایی ، یاغی شوی و دگر نیابی. . .

با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت

با هر چه رود نام تو را می توان سرود

بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را‍‍

با دستهای روشن تو می توان گشود

یا حق مکن از لطف پریشان ما را / هر چند که هست جرم و عصیان ما را

ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم / محتاج بغیر خود مگردان ما را . . .

یاری ام ده ، تا بدون اینکه از ایمان افراد بپرسم

و بدون اینکه بدردم بخورند، همدل و همدردشان باشم .

زیرا در سودای هر انسانی ” روح تو ” خانه گزیده . . .

در شگفتم از آنکه کوه را می شکافد تا به معدن جواهر دست یابد

ولی خویش را نمیکاود تا به مخزن حقائق برسد  . . .

خوش به حال آنکه قلبش مال توست

حال و روزش هر نفس، احوال توست

خوش به حال آنکه چشمانش تویی

آرزوهایش همه آمال توست

تو میدانی که من دلواپس فردای خود هستم

مبادا گم کنم راه قشنگ آرزوها را

مبادا گم کنم اهداف زیبا را

مبادا جا بمانم  از قصار موهبت هایت

خداوندا مرا مگذار تنها لحظه ای حتی . . .

خدایا ! اگر زارم، در تو زاریدن خوش است

و گر نازم به تو نازیدن خوشست . . .

نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم

نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی

در اگر باز نگردد نروم باز به جایی

پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی . . .