من دل ندهم ب کس برای دل تو
تو دل ب کسی مده برای دل من




* ابو سعید ابولخیر*

ما در ره عشق تو اسیران بلائیم...
     کس نیست چنین عاشق دیوانه که مائیم...

  دلم رو به دامت می دم  جونمو به راهت می دم  
واسه رسیدن به تو سرمو  به راهت می دم

یکی درد و یکی درمـــــــان پسندد           یکی وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران          پسندم آنچه را جانـــــــان پسندد

هنگام تنگ دستی در عیش و کوش و مستی                 کین کیمیای هستی قارون کند گدا را

دیوم اما تو ز من دیوتری

مادر و دامن ننگ آلوده

آه، بردار سرش از دامن

طفلك پاك كجا آسوده

در دو چشمش گناه می خندید

بر رخش نور ماه می خندید

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ئی بی پناه می خندید

می روی و گریه می آید مرا     ساعتی بنشین که باران بگذرد

آن که بی جرم برنجید و به تیغم زد و رفت       بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

تا دل ببری از گل ای غنچه دهن بنشین                  تو ماه منی پای را تا خیره کنی ما را

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است        صراحی می ناب و سفینه غزل است

نه دست گرم نجوائی به گوشم پنجه می ساید

نه سنگ سینه ی غم چنگ صدها ناله می کوبد.

ادمی مخفی است در زیر زبان         این زبان پرده است بر درگاه جان