بی مهری و جفای تو باور نمی كنم

دل را چنان به مهر تو بستم كه بعد از این

دیگر هوای دلبر دیگر نمی كنم

 رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید

دیگر چگونه عشق ترا آرزو كنم

دیگر چگونه مستی یك بوسه ترا

در این سكوت تلخ و سیه جستجو كنم

یادآر آن زن، آن زن دیوانه را كه خفت

یك شب به روی سینه تو مست عشق و ناز

لرزید بر لبان عطش كرده اش هوس

خندید در نگاه گریزنده اش نیاز

 لب های تشنه اش به لبت داغ بوسه زد

افسانه های شوق ترا گفت با نگاه

پیچید همچو شاخه پیچك به پیكرت

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

 هر قصه ئی ز عشق كه خواندی به گوش او

در دل سپرد و هیچ ز خاطر نبرده است

دردا دگر چه مانده از آن شب، شب شگفت

آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

 با آنكه رفته ئی و مرا برده ئی ز یاد

می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

ای مرد، ای فریب مجسم بیا كه باز

بر سینه پر آتش خود می فشارمت

الهی کار تو بی ما به نیکویی درگرفتی،

چراغ خود را بی ما به مهربانی افروختی،

خلعت نور از غیب بی ما به بنده نوازی فرستادی،

چون رهی را به لطف خود به این آرزو آوردی، چه شود به لطف خود ما را به سر بری.

الهی تو دوستان خود را به لطف پیدا گشتی تا قومی را به شراب انس مست کردی،

قومی را به دریای دهشت غرق کردی،

ندا از نزدیک شنوانیدی و نشان از دور دادی،

فقط خدا

حتی در کوچه های بن بست راهی به سوی آسمان هست.