روزی که مسافر کوچولوی اگزوپری رو می خوندم نمی دونستم که خود مسافر کوچولوئه که داستانشو داده تا منو با خودش آشنا کنه.

 هنوزم همونطور ساده و بی آلایشه .هیچ تفاوتی نکرده مگه اصلا ًمی بایست تفاوت هم می کرد شهریار کوچولوی ما شامل زمان نیست که تغییر کنه همیشه بکر و دست نخورده است مثل یه چشمه پاکه  شاید بتونی گل آلودش کنی اما بعد از چند لحظه دوباره همونطور ذلال میشه اونقدر که دیگه نمیتونی گل آلودش کنی.

همیشه فکر میکردم که عجایب هفتگانه دنیا همونایی است که تو کتابا و اینور و اونور گفته میشه :اهرام ثلاثه مصر وباغ های اویخته و... اما وقتی با شهریار کوچولو آشنا شدم تازه فهمیدم عجایب دنیا اونایی نیست که ازشون میشنویم

عجایب دنیا:« -دیدن -شنیدن -لمس کردن یا نوازش کردن -چشیدن - احساس کردن -خندیدن و دوست داشتن»

همون چیزایی که به نظرمون ساده و معمولیند و همیشه اونها رو نادیده گرفتیم حقیقتا ًشگفت انگیزند با ملایمت به یادمون میارن که با ارزش ترین چیز ها ساخته دست بشر نیستند و اونها رو نمیشه خرید و نباید اونقدر خودمون رو مشغول زندگی بکنیم که بی تفاوت از کنارشون بگذریم

تازه فهمیده بودم که بازم میشه از طلوع خورشید لذت برد از خیس شدن زیر بارون شاد شد

تازه می فهمیدم که میشه تو گلهای حاصل از آب بارون چرخ زد بدون اینکه از کثیف شدن لباس چند تومانیمون بترسیم

اما من هم مثل آنتوان مسافر کوچولومو گم کردم تا اومدم بدونم   رفته بود اونقدر معصوم بود که باورم نمیشد تنهام بذاره امٌا من اونقدر از وجودش سر مست بودم که متوجه حضورش هم نشدم چه برسه به  رفتنش

حالا منم هر شب به آسمون نگاه میکنم  هر ستاره ای رو که می بینم چشمک میزنه فکر میکنم که ستاره اونه. بهش خیره میشم و اشک میریزم که شاید اشکامو ببینه شاید دلش به حالم بسوزه امٌا صبح که میشه یادم میاد که من ازون اونقدر دور شدم که دیگه نمیتونه اشکام رو ببینه

 امٌا بازم که شب بشه میرم وبه ستاره ها خیره میشم و اشک میریزم شاید که اینبار منو ببینه و دلش برام بسوزه

راستی شما مسافر کوچولوی منو ندیدین ؟ شما رو به خدا اگه دیدینش بهش بگین که من هنوزم شبها همون جای همیشگی به آسمون خیره میشم تا بتونم ببینمش