سلام ...

دوستان گرامی و عزیزان اینجا .

باستان شناسی و خاک و اشیائ قدیمی و کار و فعالیت در این حیطه تخصص و جسارت خاصی رو طلب می کنه . ممنون از خانوم آناهیتا که از تجربیاتشون برامون تعریف می کنن . همیشه دوست داشتم تو یکی از این سفرهای  ... ما جراجویانه باشم و در یک گورستان قدیمی قرون وسطی تا پاسی از شب کار کنم و چه بسا با ارواح سرگردان اونجا حشر و نشری پیدا کنیم ....

   .... مار   ....   تنها حیوان و جانوری است که موکل و اساسا با اشیائ عتیقه و جواهرات و گنجها ی پنهانی رابطه ای اسرار آمیز دارد .

اگر خاطراتی از این دست دارین . لطفا همکاری و اینجا بنویسید . ..حتی کوتاه ....

.

ممنون و متشکرم ...

محسن .

بیابون ؛دوسش دارم  نمیگم خیلی اما مدتی تو بیابون بودم  و عادت كرده بودم اما زمانی اومد كه این ترگ عادت موجب كسالتم شد ... اصلا بیبابون چیه؟ كسی اگه حسش نكنه نمیفهمه من چی میگم باید چشید . بحث خوبی بود چون وقت ندارم به همین بسنده میكنم. موفق باشین

اولین شب در بیابان

با کلی منت خودمو توی برنامه بررسی سه روزه باستانشناسی همراه با چهار همکار آقا جا دادم. تازه اواسط دانشگاهم بود و شوق بیابون نشینی و باستانشناسی دیوونم کرده بود. خدا میدونه که اون زمان (حدود 7 سال) پیش چقدر باید با استادم و 3 نفر دیگر چونه میزدم تا اونها راضی بشن یک دختر همراه خودشون ببرن با همه دردسرهایی که میگفتن گریبانگیرشون میشه! اما به هر حال از پس من بر نیومدن و همراهشون راهی شدم. بچه ها زیاد راضی نبودن اما نظرشون اصلا مهم نبود!!!!!!! بگذریم که بعد ها فهمیدم که برنامه شون رو کمی! تغییر دادن تا در واقع من رو ببرن گردش!!!!! چهارده روز و سیزده شب بیابون نشینی در یک منطقه بکر رو با سه روز و دو شب جمع بندی و تکمیل بررسی های یک منطقه خوش آب و هوا تر و مسکونی تر عوض کردند. اینجوری هم من راضی بودم و هم اونها در فرصت دیگر بدون دردسر (من) به کارشون میرسیدند. جایی که انتخاب کرده بودند هم پیاده روی کمتری داشت و هم خیلی به عمق منطقه بکر دشت نمیرفت. اگه اینا رو اون موقع میفهمیدم خیلی بهم بر میخورد اما !!! حالا شاید خیلی هم به نظرم بامزه میاد.

روز اول توی اون دشت به بررسی و ثبت تپه ماهور ها گذشت. منم که احساس میکردم همراه با هر ترمز ماشین و پیاده روی شورم بیشتر میشه آنقدر ورجه وورجه کردم و از قوس های زمین بالا و پایین رفتم که دیگه غروب احساس میکردم از حال میرم. غروب رسیدیم به جایی که مسئول هیئت برای موندن انتخاب کرد. آخرای دشت بود اما نزدیکمون مزرعه هم دیده میشد. یک نهر باریک و چند تا هم درخت. زیاد هم بیابون نبود. سه چادر نسبتا کوچک مثل یک مثلث در کنار هم زده شد به طوری که ورودی هر سه به وسط مثلث باز میشد. من تماشا میکردم و سعی میکردم اگه کمکی از دستم بر بیاد انجام بدم اما نمیدونم چرا هیچ کمکی ازم بر نیومد طولی نکشید که با این گروه پنج نفری کوچیکمون یک اردوگاه کوچیک داشتیم!! یک منقل رو وسط گذاشتن و دیگه تکمیل شد. هنوز خورشید غروب نکرده بود. به دشت نگاه می کردم همه رنگهایی که توی آسمونش و خودش ریخته بود کم کم داشت تیره میشد. اینکه برای خودم به تنهایی یک چادر داشتم یک جورایی خوشحالم میکرد. تا آخرین ذرات نور رو هم بلعیدم و شیطونی کردم. شام رو توی تاریکی و دور آتیش نسبتا بزرگی دور منقل خوردیم (تخم مرغ نیمرو و پنیر با طعم باربکیو!!!!) همه خسته بودند و هر کی رفت توی چادرش. من تور جلوی چادرم رو محکم کردم که بخوابم. چراغ اضطراری تا مدتی توی چادر استادمون روشن بود و نور اون دیده میشد. مطمئن بودم که داره به اونچه که توی روز یادداشت برداشته یک نگاهی میکنه. بالاخره اون چراغ هم خاموش شد. خیلی ساکت بود.پتوی کوچیکمو مچاله کردم و با خوشحالی کف چادر پخش شدم. فکر میکردم چون خیلی خسته ام زود بیهوش میشم. اما هیچوقت خواب توی بیابون رو تجربه نکرده بودم. سکوتی بود که انگار خیلی چیزا توش بود و من خبر نداشتم. با وجود ضخامت چادر باز هم سایه هایی بیرون میدیدم که به نظرم هر لحظه چیز متفاوتی میومد. یک لحظه به چشمم اومد که چند نفر آدم رد شدند. حتی صدای پاهاشون رو هم شنیدم این بود که خوشحالی زیادم در زمان کوتاهی در حدود 10 دقیقه به چنان ترسی مبدل شد که تمام وجودم رو گرفته بود. باورم نمیشد. همیشه فکر میکردم خیلی دختر شجاعی هستم و از هیچی نمیترسم! برای من که همه سالهای عمرم رو با فاصله نزدیک از آدمها گذرونده بودم آنقدر که برای بازی بعد ظهر شکایت همسایه ها رو به جون میخریدم و توی شهری زندگی کرده بودم که برای عبور از کنار میدان ولیعصر یا تجریش یا گیشا یا....ناچار به شکل نفرت انگیزی به دیگران برخورد میکنی اونجا خیلی خلوت بود. خیلی تاریک بود. انگار تمام فیلم های ترسناک و جنایی که تا اون لحظه دیده بودم توی ذهنم مرور میشدند. واقعا فکر میکردم اگر مثل سرخپوستها چند نفر به ما حمله کنند چی؟؟؟ یا اگر وقتی بیدار شدم دیگران مرده بودند؟؟؟...با اینکه از ترس نفسم بریده بود نمیتونستم هیچی بگم. اونوقت بود که همه میگفتند دیدی دخترها ترسو  هستند. دیدی به درد این کار نمیخورن. دیدی مایه دردسر همه هستن. دیدی...و من مجبور بودم باز هم حرص بخورم. یک ساعتی از ترس به خودم پیچیدم و هزار بار به خودم غلط کردم گفتم سعی کردم فکر نکنم و با کشیدن پتو روی سرم خودمو آروم کنم. دوباره احساس کردم صدای پا میشنوم. نشستم و باز هم سایه دیدم...دیگه تصمیم گرفتم نگاهی بیرون بندازم و با چراغ قوه دور تا دورم رو ببینم و اگه خبری نبود بگیرم بخوابم. از چادر بیرون اومدم آخرین ذغال ها هنوز کور سوی قرمزی داشت. از توی چادر دیگه صدای خر و پف میومد. خودمو کشیدم روی تکه موکتی که بیرون کنار منقل انداخته بودیم و قلبم توی گلوم میزد. خیلی ترسیده بودم. همه انرژیم رو جمع کردم و بلند شدم. چراغ قوه رو به چند طرف گرفتم ماشین رو دیدم که با رنگ سفیدش به چشمم اومد و درختا و هیچی هیچی! جرات بخرج دادم و از وسط مثلث کمی بیرون اومدم پشت چادر استادم صدایی شنیدم و چراغ قوه رو به سمت صدا گردوندم و سه مرد رو دیدم و توی دستشون هم چوب دیدم. جیغ کشیدم چراغ قوه رو به طرفشون انداختم و دویدم طرف چادر استادم. همه بیرون دویدن من هیچی نمیشنیدم جز صدای قلبم و نفسم و هیچی هم نمیدیدم جز اینکه انگار همه میدویدند. فهمیدم که همه بیدار شدن و اومدن بیرون. استادم چراغ اضطراری رو به طرفی که نشون میدادم گرفت و دوید بقیه هم با قیافه های پریشون و خواب آلود دنبالش رفتند...آخرین نفر که اومد بیرون همون کسی بود که رانندگی هم میکرد با تعجب نگاه کرد. گفتم چند نفر با چوب اومدن. غیرتی شد سوئیچ رو به من داد و گفت برو توی ماشین!...پاهام راه نمیرفت روی دبه ای نشستم. که دیدم صدای دوستانه صحبت و گپ زدن استادم با اون مردها میاد. همگی اومدند به سمت چادرها. یکی از همکارا خندون اومد طرفم گفت نترس!!! دهاتیان نوبت آب دارن اومدن مزرعه شون رو آب بدن!!!!!! یکی الکل و زغال آورد و دوباره آتش رو روشن کرد. صدام در نمی اومد. کتری گذاشتیم و سه مرد روستایی هم در جمع ما نشستند. خیلی مودب عذر خواهی کردن و گفتن ما مخصوصا یواش رد شدیم و صدا نکردیم که مزاحم شماها نشیم!!! منم عذر خواهی کردم که اون رفتار رو از خودم نشون دادم. یک مرد حدود 60 سال و دو مرد جوان تر چهره های مهربونشون هنوز جلوی چشممه نمیدونم چرا دید اول آنقدر به نظرم ترسناک بودند و اینکه دو نفرشون بیل همراه داشتند و من فقط دسته بیل ها رو دیده بودم!!!! توی صحبت ها فهمیدم اولین باری که سایه ها رو دیدم خیالاتی نشده بودم و واقعا اونها اومده بودند بار دوم هم داشتند برمیگشتند خونه. نیم ساعتی مهمون ما بودند و چایی خوردیم که هنوز مزه اش یادمه و رفتند. استادم نگاهی به ساعت کرد و گفت "خوب... اینم چند سال دیگه یک خاطره است. یکی دو ساعت بخوابیم که فردا بتونیم به کارامون برسیم."

با اینکه فکر میکردم حالا حسابی سرم غر میزنن اما هیچکس هیچی بهم نگفت. حقیقتا خجالت کشیده بودم. توی دلم میگفتم مثل اینکه واقعا دخترا ترسو هستند و تحملشون کمه. راستش از اینکه چرا همه خوابیدن اما من ترسیدم غصه ام گرفته بود! با خودم میگفتم باید درست بشم. چه فرقی داره که دختر یا پسر.

صبح حدود 7 چند نفر سراغمون اومده بودند یکی از همان دو مرد جوان یک زن میانسال و دو پسر بچه .... سرشیر!!!!!! نون محلی!!!! دعوت و محبت!!! خدا میداند چقدر احساس خوبی داشتم.

 شب ما بودیم که مهمون یکی از خونه های با صفای اون روستا بودیم.

شب بعد توی خونه بودم و با خودم فکر میکردم محل زندگی ها چقدر متفاوته! خونه ما خونه بی صفایی نیست برعکس! اما خیلی فرق داره. همه حس ها فرق داره حتی حسی که برای خوردن یک لیوان چایی وجود داره توی خونه ما، توی اون خونه روستایی، توی چادر، توی خوابگاه....متفاوته. دلم میخواست میتونستم توی مدت عمرم همه حس های زندگی رو با همه تفاوت هاش از نزدیک لمس کنم.