درود بر تمام ایرانیان و كوروش دوستان عزیز
امسال مثل هر سال عزم سفر به پاسارگاد را كردیم در جایی كه هر ساله در این روز از همه جای ایران و جهان برای پاسداری از كورش كبیر و ایین ایرانی دور هم جمع میشوند.
همه چیز خوب بود اما به محض اینكه به اولین پاسگاه راهنمایی و رانندگی حوضه استان فارس رسیدیم خبر رسید كه اتوبوس هایی كه قصد رفتن به پاسارگاد رو دارند رو برمیگردونند، حالا چرا نمی دونم. با این كه خبر رسیده بوده خیلی از اتوبوسها هرطور شده رفتند. با اینكه تورلیدر ما مجوز داشت و با زرنگی ایشون اجازه دادند وارد استان فارس بشیم اما به شرطی كه اصلا وارد پاسارگاد نشیم و یه راست بریم شیراز.چاره ای نبود جز اینكه بریم به تخت جمشید تا اوضاع ارومتر بشه.
در راه كه داشتیم به سمت تخت جمشید حركت می كردیم از جلوی خیابان ورودی پاسارگاد رد شدیم و با تعجب دیدم حدود 4 تا ماشین نیروی انتظامی با افرادشون اونجا وایسادن و همه رو بازرسی می كنند اما ما به ناچار از جلوی خیابان پاسارگاد رد شدیم و رفتیم.
گمان می كردم كه ممكنه در تخت جمشید مردم برای بزرگداشت كورش كبیر جمع شده باشند اما فهمیدم كه همه هرطور شده به پاسارگاد رفتند.
ما تا ساعت 3 در تخت جمشید بودیم تا اینكه خبر رسید كه راه برای رفتن به پاسارگاد ازاد شده است. ما سریعاً قصد رفتن كردین تا اینكه ساعت 5 به پاسارگاد رسیدیم ام متاسفانه دیدیم كه وقت اداری آرامگاه تموم شده است و اجازه ورود نداند و نیروی انتظامی همچنان در محل بود و به ما اخطار كردن كه اصلا شب در پاسارگاد نمانید
ما هم به ناچار از دور به ارامگاه تعظیم كردیم و در دل سرود " ای ایران" را خواندیم و به تهران بازگشتبم به امید روزی كه همه ایرانیان سالروز كورش كبیر را جشن بگیرند.
به اتفاق جالب به گوشم خورد كه بد نیست بگم: كی ازدوستانم در همان شبی كه به سمت پاسارگاد حركت كردیم بهم زنگ زد و گفت: آترینا یه چیز جالب تو تهران دیدم. گفتم چی؟ گفت یكی تو خیابون شیرینی پخش می كرد به مناسبت سالروز كوروش كبیر. یه لحظه قلبم فشرد نمی دونم از خوشحالی بود یا از چیز دیگه اما خیلی خوشحال شدم خیلی. امیدوارم روزی همه ایران در این شب شیرینی پخش كنند.
زنده باد ایران
 زنده باد كوروش كبیر

به خشنودی اهورا مزدا

و با درود به  هر چی آریایی میهن پرست.


نه کسانی که ادعای میهن پرستی دارند.




به کوریه چشم هر چی اس ل ام گر و  ع ربه    ما بامداد امروز از کورش بدرود کردیم و به تهران رسیدیم.




سفر مشکلات خودش رو داشت ولی عشق به کوروش اسن مشکلات رو پوچ کرد.

نخست  رفتیم پارسه  .....به این دلیل که پاسارگاد به خاطر تنش هایی که داشت بدست انگ ل های ا ط ل ا ع ت بسته شده بود.

و فقط و فقط به خاطر تبلیغات شهرام همایون اونجا ریخته بودند.
به هر حال بعد از  پارسه از درون اتوبوس به پدر  درود فرستادیم.


اشک بر چشمانون جاری میشد میدیدیم که مقبره کوروش وسط بیابان تک وتنها بود..حس غریبی داشت.


کوروش ما به عشق تو این مسافت رو پیمودیم و فقط و فقط بخاطر درود و سپاس پیشت آمده بودیم.


ولی  ولقعا"  خوش گذشت  ...جای همه خالی.


پیروز و سر بلند ایران عزیزمون

بدرود

من هم بیش از اندازه مشتاق  آمدن هستم ولی چه بسا مشغله کاریم و مسئولیتی که دارم این اجازه رو بهم نمیده که با شما 2 تا عزیز گرامی هم پایه و پیمان باشم...

خوشنود باشید بچه ها ....حامی و مهتاب عزیز ..البته جای ما رو هم خالی کنید ....


دوستون دارم ....بدرود

درود

 

مهتاب جان حق با تو..

 

میدونم  که هستی..... روز 7 آبان می بینمت  .

 

و این مردم رو به حال خودشون رها کنیم.

 

پاینده باشی مهتاب عزیز.

من كه توی هفت قدم ثبت نام كردم.

راستی حامی جان همین مردم رو داریم كه 1400 ساله بیچاره شدیم متاسفم برای آقایون و خانومهایی كه دم از ایرانی بودن میزنند
اما حتی یك روز رو  به این كار اختصاص نمیدند.

متاسفم

dorod bar hameghi

 

fekr mikardam esteghbaleh khobi beshe.......ama....