از شکست بخت ما و از شکست زلف یار

می شود معلوم کاین دل بارها خواهد شکست

عاقل خان رازی

در فلسفه وفا چنین آمده است

دل وقف شکستن است بیهوده مرنج

روز اول که دیدمت گفتم :

آنکه روزم سیه کند این است

عاقلان نقطه ی پرگار وجودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند

اگر نگاه گناه است پس یکی بشود

گناه کردن من با گناه کردن توست

دشنام یا دعای ِ تو در حقِ من یکیست

ای آفتاب هرچه کنی ذره پروریست

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و من غمین

همـه‌ی غمـم بُـود از همیـن، کـه خـدا نکـرده خطـا کنـی

دیدم آن چشمه ی هستی که جهانش خوانند

آن قدر آب کز آن دست توان شست نداشت