یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد
درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد
من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود کز پا جانان من بیفتد
یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانه ام زچشم گریان من بیفتد
ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد
از گوهر مرادم چشم امید بسته ست
این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد
من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
گردون کجا به فکر سامان من بیفتد ؟
خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا
چون آن پری به دستش دیوان من بیفتد

شرمم كشد كه بی تو نفس می كشم هنوز

تا زنده ام بس است همین شرمساری ام

هرگز افسرده نخواهد شدن این آتش تیز

شمع توفانم و از اشك خود افروخته ام

چه زنم چو نای هردم ز نوای شوق او دم                                                               

                                                                   كه لسان غیب خوشتر بنوازد این نوارا

امشب ای ماه به درد دل من تسكینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسكینی

كاهش جان تو من دارم ومن می دانم

كه تو از دوری خورشید چه ها می بینی

بخدا كافر اگر بود به رحم آمده بود

اینهمه ناله كه من پیش تو كافر كردم

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را

با دوستان رحمی چو با دشمن مدارا میکنی...

به كاخ وصل تو پر می فشاندم از سر شوق

كون ز سنگ جدایی شكسته بال شدم

سالها تجربه و آن همه دنیا گشتن

به من آموخت همین یکه و تنها گشتن

برو ای ترک که ترک تو ستمگر کردم

حیف از آن عمر که در پای تو من سر کردم