چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم 

چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم    

پاشو ای مست که دنیا همه دیوانه‌ی تست 

همه آفاق پر از نعره‌ی مستانه‌ی تست     

این همه شعر و دفتر غزل است            

                                    ابدی      كارنامه   ازل      است

   سروناز ارم از دور به من کرد سلام 

جای آن را که چنان سرو کند ناز به من    

ما شهریارا در چمن بسیار زیبا دیده ایم

نور افکن و شیرین سخن اما تو غوغا می کنی

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

یاران دگر به خانه ما سر نمی زنند

آخر چه شد كه حلقه بر این در نمی زنند

اگر چه فقط یه بیت از چنین استاد و  شاعر بزرگی چیز خیلی كمیه اما.....

*******************************************

چو بستی در به روی من به كوی صبر رو كردم

چو در مانم نبخشیدی به درد خویش خو كردم

.......

علی ای همای رحمت توچه آیتی خدارا

كه به ماسوافكندی همه سایه خدارا

بروای گدای مسكین درخانه علی زن

كه نگین پادشاهی دهدازكرم گدارا

 دست با دوست در آغوش نه حد من و تست 

منم و حسرت بوسیدن خاک پایی     

باز امشب ای ستاره ی تابان نیامدی           باز ای سپیده ی شب هجران نیامدی

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو        افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی

پروردمت به ناز، كه بشینمت به پای

ای گل چرا به خاك سیه می نشانیم؟

 در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم 

عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم     

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو كردی

من از بیم شماتت ، گریه پنهان در گلو كردم