گاه به گاه پرسشی . . . کن که زکات زندگی

پرسش حال دوستان گاه به گاه کردن اسـت

سن یاریمین قاصیدی ســـن      ایلش سنه چای دئمــــیشم

خیالینــی گؤندریــــب دی      بس کی من آخ وای دئمیشم

آخ گئجه لر یاتمامیشـــــــام      من سنه لای ـ لای دئمیشم

سن یاتالی من گؤزومـــــه      اولدوزلاری سای دئمیشـم

هرکس سنه اولدوز دئیــــه      اؤزوم سنه آی دئــــــمیشم

سندن سونرا حیـــــــاته      من شیرین دیسه زای دئمیشـم

هر گؤزلدن بیر گول آلیـــب      سن گؤزله پای دئمیشــــــم

سنین گون تک باتمـــاغینی      آی باتانا تــای دئمــــــیشم

ایندی یایــا قــیش دئییـــرم      سابیق قیشـا یای دئمــیشم

گاه تویونو یــاده ســـالیب      من دلی ، نـای ـ نـای دئمیشم

سونـرا یئنه یاســـه باتیب      آغلاری ، های ـ های دئمـیشم

اتک دولــو دریــا کیمــی      گؤز یاشیما ، چای دئمـــیشم

عؤمره سورن من قارا گون      آخ دئمیشم ، وای دئمیشم .

یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد
درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد
من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود کز پا جانان من بیفتد
یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانه ام زچشم گریان من بیفتد
ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد
از گوهر مرادم چشم امید بسته ست
این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد
من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
گردون کجا به فکر سامان من بیفتد ؟
خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا
چون آن پری به دستش دیوان من بیفتد

شرمم كشد كه بی تو نفس می كشم هنوز

تا زنده ام بس است همین شرمساری ام

هرگز افسرده نخواهد شدن این آتش تیز

شمع توفانم و از اشك خود افروخته ام

چه زنم چو نای هردم ز نوای شوق او دم                                                               

                                                                   كه لسان غیب خوشتر بنوازد این نوارا