دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود

دی گفت طبیب ازسرحسرت چو مرا دید

هیهات که رنج تو زقانون شفا رفت

با سلام خدمت شما

دوست عزیز میخوام یه شاهکار نو براتون بنویسم

تو به من خندیدی         و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه .همسایه                        سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید    سیب را دست تو دید

غضب الود به من کرد نگاه          سیب دندان زده ار دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من ارام    ارام

خش خش گام تو تکرار کنان . میدهد ازارم

و من اندیشه کنان      غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

تقدیم به شما.  samian

تر کان پارسی گو بخشندگان عمرند

ساقی بده بشارت رندان پارسا را

ای ول کاکوی شیرازی خودوم. گمپ گلم

الا یا ایهو الساقی ادر کاسا و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

 

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست  

       

  

 

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست        دل سودا زده از غصه دو نیم افتادست 
                                                                                                                                      
                                                                                                                                                                                                                                                       
یا حق

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

یا رب این تاثیر دولت از کدامین کوکب است

تاب بنفشه می دهد طره مشکسای تو

پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

وه که دردانه ای چنین نازک

در شب تا سفتنم هوس است

 

دل به امید صدایی كه مگر در تو رسد

                                ناله ها كرد در این كوه كه فرهاد نكرد