آمدی بر خاك من امشب شرابی نوش كن

چشم من را از قدمهای غزل مفروش كن

این سعید آریا باشد درین شهر خموش

بی صدا..آرام وساكت داستانش گوش كن

 بر سنگ مزارم بنویسید: در زندگی بارها بالهایم را گشودم تا همچون پرنده ای سبک بال

به پرواز در آیم اما هر بار شکارچی حقیری قلبم را نشانه گرفت و بر زمینم کوفت

شاید مرگ پایانی بر این پرواز شکست گونه باشد و آغاز رهایی

یهویی خودم هم دلم برای خودم سوخت

شبی با بید می رقصم، شبی با باد می جنگم
که چون شب‌بو به وقت صبح، من بسیار دلتنگم

مرا چون آینه هر کس به کیش خود پندارد
و الّا من چو می با مست و هشیار یکرنگم
...
شبی در گوشه ی محراب قدری ربّنا خواندم
همان یک بار تار موی یار افتاد در چنگم

اگر دنیا مرا چندی برقصاند ملالی نیست
که من گریانده‌ام یک عمر دنیا را به آهنگم

به خاطر بسپریدم دشمنان! چون نام من عشق است
فراموشم کنید ای دوستان! من مایۀ ننگم

“مرا چشمان دل سنگی به خاک تیره بنشانید”
همین یک جمله را با سرمه بنویسید بر سنگم

 روی قبرم بنویسید............... وفادار برفت


 آن جگر سوخته ، خسته دل از این دار برفت

بر مزارم این غبار.....


 از سنگ هم سنگین تر است.

آمدیم و

سوختیم و

از ما نفرتی بر جای ماند...........
دیگر بس است.........
خاكمان كنید........