یک جام شراب صد دل  و دین ارزد

یک جرعه می مملکت چین ارزد

جز باده لعل نیست بر روی زمین

تلخی که هزار جان شیرین ارزد

خیام

در پرده اسرار کسی را ره نیست

زین تعبیه جان هیچکس آگه نیست

جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست

می خور که چنین فسانه ها کوته نیست

خیام

آن قصر که بهرام در او جام گرفت                  آهو بچه کرد و شیر آرام گرفت
بهرام که گور می گرفتی همه عمر               دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

خیام

من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه

صد بار تورا گفتم کم خور دو سه پیمانه

مولوی

تا چند زنم بر روی دریاها خشت

بیزار شدم ز بت پرستان کنشت

خیام که گفت دوزخی خواهد بود

که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت

ترکیب پیاله ای که در هم پیوست

بشکستن آن روا نمی دارد مست

چندین سر و پای نازنین از سر و دست

از مهر که پیوست و به کین که شکست ؟

خیام

نی با تو دمی نشستنم سامانست 

نی بی تو دمی زیستنم امکان است

 

اندیشه در این واقعه سرگردان است 

این واقعه نیست درد بی درمان است

 

نی حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین

اندر دو  جهان  کرا  بود  زهره  این

ای  چرخ  فلک خرابی از کینه  تست

بیدادگری     پیشه      دیرینه    تست

وی   خاک  اگر  سینه    تو   بشکافند

بس  گوهر  قیمتی  که در سینه  تست

 

هدیه‌ها می‌داد هر درویش را 

 

تا بیابد نطق مرغ خویش را 

یک دسته کلید است به زیر بغل عشق

از بهر گشاییدن ابواب رسیده

رو   باده   خور  و  حقیقت  از من  بشنو

باد  است  هر  آن  چه  گفته اند ای ساقی

ناآمدگان اگر بدانند كه ما 

از دهر چه میكشیم نایند دگر 

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

چون به خویش آمد ز غرقاب فنا

خوش زبان بگشاد در مدح وثنا

کای کمینه بخششت ملک جهان

من چه گویم چون تو می داری نهان

ای همیشه حاجت ما را پناه

بار دیگر ما غلط کردیم راه