نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل
                                                        نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه

هر آن چشمیكه گریانست در عشق دلارامی ... بشارت آیدش روزی ز وصل او بپیغامی

دیوان شمس

یـاران   بموافقت  چو  دیــدار  کـنید

بـاید کــه ز دوست  یـاد  بسیار  کنید

چون  باده  خوشگوار  نوشید  به هم

نوبت چو به ما رسد نگون سار کنید

خیام

دوش چه خورده ای بتا راست بگو نهان مكن

چون خموشان بیگنه روی به آسمان مكن

(مولانا)

نیکی و بدی که در نهاد بشر است     شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کندر ره عقل     چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

خیام

تو ز عشق خود نپرسی که (چه خوب و دلربایی؟)

دو جهان به هم برآید چو جمال خود نمایی

حضرت مولانا

آسمان ها و زمین یک سیب دان              کز درخت قدرت حق شد عیان

تو چو کِرمی در میان سیب در                  وز درخت و باغبانی بی خبر

(حضرت مولانا )

ماییم ومی و مطرب و این كنج خراب

جان ودل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب

آزاد ز خاك و باد واز آتش و آب

خیام

برقضا کم نه بهانه ای جوان                                                              جرم خودرا چون نهی بردیگران

خون کند زید و قصاص او به عمر                                                      می خورد عمرو و براحمد حد خمر

گرد خود برگرد وجرم خود ببین                                                        جنبش ازخور بین وازسایه مبین

ون عسل خوردی نیآمد تب به غیر                                                   مزد تو نیآمد شب به غیر

(مولوی)

رو رو که صاحب دولتی جان حیات و عشرتی

رضوان و حور و جنتی زیرا گرفتی دامنم

مولانا

مامحب جان و روح افزای تو                                                ساجدان مخلص بابای تو

این زمانت خدمتی هم می کنیم                                          سوی مخدومی صلایت می زنیم

آن گره بابات را بودی عدی                                                     درخطاب اسجدواکرده ابی

آن گرفتی آن ما انداختی                                                        حق خدمت های مانشناختی

(مولوی)

 

یاران یاران ز هم جدایی نکنید
با هم هوس گریز پایی نکنید
چون جمله یکید دو هوایی نکنید
فرمود وفا که بی وفایی نکنید
(حضرت رومی)

دیده ی شیرست مرا جان دلیرست مرا

                               زهره ی شیرست مرا زهره ی تابنده شدم

محرم این هوش جز بیهوش نیست                                                       مر زبان رامشتری جز گوش نیست

درغم ما روزها بیگاه شد                                                                   روزها با سوز ها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست                                                          تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

(مولوی)

گویند کسان بهشت با حور خوش است

من میگویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

کاواز دهل شنیدن از دور خوش است          خیام