ملک عزیز 

اگر من به عنوان یک شاعر ، عکاس قیافه ی پنهانی بشر باشم ، تو به عنوان

یک عکاس ، شاعر قیافه ی آشکار بشریتی 

من ، قهرمانان خود را آنچنان میافرینم که طپشهای قلبم فرمان می دهند

در حالیکه قهرمانان تو ، آفریده ی دل خودشان هستند

گوش کن ملک ! نمی دانم من ارزش این را دارم که به جای ذره بین مرا در

دوربین عکاسی خودت جای دهی ؟ ! خواهش میکنم این کار را انجام بده

باور کن ملک ، من ذره بینی هستم که هرگز عکاس حقیقت فردای زحمت را

ناراحت نکرده ام ! بالاتر از این ، از تو خواهش دیگری دارم . اکنون که من

ذره بین یک دوربینم . . . تو هم ، دوربین یک ذره بین باش

فهمیدی چه شد ؟ خیلی ساده است

من و تو هم اکنون وسیله ی کامل یک عکسبرداری همه جانبه هستیم

و عکاس ما . . . دست پینه بسته ی زحمت است

بنابراین بیا برویم . . . بگردیم . . . برویم تا آنجا که مقدور است از این مرگ

معکوس ، یعنی این زندگی بی ربط منحوس که به فرزندان بشری تحمیل

کرده اند ، عکس بگیریم

. . .

نمی دانم کوله پشتی تو برای این سفر دور و دراز آماده است؟

اگر هم نیست ناراحت مباش

کوله پشتی گرسنه ی من ، پر است ! از نصیحت ! میدانی یعنی چه ملک ؟

در هر جا ، به هر کس کوله پشتی گرسنه ی زندگی خانه بر دوش خود را

ارائه دادم ، نصیحت بارش کردند ! فکرت راحت باشد

علی رغم روده های گرسنه ای که داریم ، هر وقت در بیکران این سفر

شکم ما غرغر کرد ، نصیحت به خوردش می دهیم

و عکس هایی را که باید بگیریم ، میگیریم

. . .

و این سومین گذرگاه است

اینجا مقر حکومت علف های هرزه ی بیابانی بر سرنوشت گرسنه ی

هزاران انسان است . اگر اشتباه نمی کنم نام این قسمت از ملک شش

هزار ساله ی ما بلوچستان است

خواهش می کنم بگیر ملک . . . عکس این چوپان جوان را بگیر

ببین از گوسفند گله ی اربابش خواهش میکند که علف دهانت را

با من تقسیم کن . . . عکس را طوری بگیر که زمینه اش کاملا پیدا باشد

ببین چه زمینه ی وحشتناکی ! . . . دهها گله ی بی چوپان از صدها خانواده

که فقر خانمان سوز ، نانشان را به علف های باران ندیده ی بیابانهای

لخت حواله داده

. . .

ملک ! سری هم به خارجه بزنیم

اینجا کنیاست ! گورستان بی نام و نشان مائومائوها

در اینجا هر کلاه سیلندر انگلیسی ، سنگ مزار یک آرزوی تشنه است

در سرتاسر این زمین انگلیسیها تنها دو نوع درخت کاشته اند

نوعی از ان سرنیزه ، و نوع دیگرش دشنه است

عکس بگیر از سایه ی یک دشنه ی خونین بر مزار یک ملت تشنه

گرفتی ؟ خیلی خوب

و اکنون به خانه هایمان بر میگیردیم

در آنجا . . . در آنجا هیچ . . . عکس میگیریم از صاحب خانه هامان

که همراه با مامورین اجرا ، مشغول تخلیه ی اثاث منزلمان هستند

و بعد . . . می نشینیم و می خندیم . . . به حال زار اثاث از دست

رفته مان . . . که ضریب قیمتشان به اندازه ی پیچ و مهره ی یکی از

تانکهایی که گلوله شان سینه ی ملتها را شلیک میکند ، نیست

و نام پر طمطراقشان هم ، اثاث زندگیست....!!!