دیدی ان را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه راساختی از عشقش سرشارترین
آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد؟ چه دلآزارترین...

تاکجابایدسفرکردتاکجا بایددوید؟ازکجابایدگذرکردتابه قلب تو رسید

  دل که خونابه ی غم بود و جگر گوشه ی دهر

 

                                                       بر ســــــر آتش جــــور تو کبابــــش کـــردم

دارم عجب زنقش خیالش که چون نرفت

از دیده ام که دیدمش کار شست و شوست

ما که در دنیا ندیدیم جز صدای ظلم و جور
کاش فردای جهان چون باغ گل زیبا شود

دیوانگان در محبس،این جماعت در خواب
صادق زنده به گور،بوف کورش نایاب

شكوه تاج سلطانی كه بیم جان دراو درجست
كلاهی دلكش است اما به ترك سر نمی ارزد

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادن
و اندران ظلمت شب آب حیاطم دادن

شب است شاهد وشمع وشراب شیرینی

چنین شبی غنیمت است دوستان بینی

دوش دیدم كه ملائك در میخانه زدند

گل ادم بسرشتند و به پیمانه زدند

منو نو كن به 1 بوسه برسونم به ستاره

                                   اسممو بپاش رو ایینه بزار بشكفم دوباره

  شبو برگردون به اول زیر موسیقی بارون

                                     واسه دوره كردن عشق لحظه رو غزل بپوشون

8->هزاران راه را بشكافتم

                           هزاران اشك باران را خریدم

                                            هزاران سنگ خارا را بدیدم

                                                        هزاران نامرادیها كشیدم

 

:Pمگه بت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره وتاره

                                           حالا یادگار من بعد سفركردن تو طناب داره

دیگه جون نداره دستام اخر قصه رسیده

                                                       بغض تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده

یارب تو چنان كن كه پریشان نشوم

                                                 محتاج به بیگانه وخویشان نشوم

دوست ان است كه گیرد دست دوست

در پریشان حالیو درماندگی