کارو یک شخصیت منحصر به فرد داشته،کسی که از دل این اجتماع برخواسته و طعم فقر را به وضوح چشیده است،کسی که بیشتر اشعار و نوشته هایش در محکومیت جهان سرمایه داری ومبارزه بافقر وتنگدستی بوده است.در باره فقری که او کشیده گزیده ای از زندگی نامه اش رو  که خودش نوشته براتون می نویسم:

تلخ ترین خاطره ای که من به یاددارم ، اعتراضی بود که مادرم یک شب به من
کرد ؛ من تازه شروع کرده بودم فرانسه یاد گرفتن ... و میدانیم که کتاب اول
همه ی زبانها با کلماتی از قبیل : « آب ، نان ، درخت ، گاو ... » مشحون است
شاید 99 درصد از شما که این سرگذشت بی سرنوشت را میخوانید به زبان فرانسه
آشنایی دشته باشید . مجبورم به خاطر آن یک در صد که آشنا نیست ، با کمال
معذرت – توضیح مختصری بدهم :
« گاو» به زبان فرانسه میشود « لاواش» ...
یک شب که من مرتب برای ازبر کردن این کلمه – لاواش – لاواش .. میگفتم ،
مادرم آهسته به من نزدیک شد ... و میدانید چه گفت ؟! ... آخ کاش به یاد م
نمی آمد ... همه روحم تبدیل شد به یک قطره اشک ... باور کنید تمامی روحم شد
اشک ...
مادرم گفت : کارو ! این لاواش ، لواش صاحب مرده را کم پهلوی این بچه های
گرسنه تکرار کن !