یاران چو بهم دست در آغوش كنید

                                                           این گردش چرخ را فراموش كنید

دلا تا کی در این دنیا فریب این و آن بینی

                                                          کمی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد                                          ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

تا كار به كام دل مجروح بود

                                             تا ملك تنم بی ملك روح بود

امید من آنست ز درگاه خدا

                                          كابواب سعادت همه مفتوح بود

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد

                                   ما باو محتاج بودیم و او به ما مشتاق بود 

در ضمیر ما نمی گنجد به غیر از دوست كس

هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس

دست از طلب ندارم تا كام من برآید

                                   یا تن رسد بجانان یا جان ز تن برآید

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد               

 دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد 

ترا چه می شود اگر نظر به سوی ما کنی

                                                                        درین نهایت عزا ضیافتی به پا کنی

و حافظ از تو م‍ژده داد ،نسیم خوش نفس! چرا

                                                                    نمی رسی ز راه تا به وعده اش وفا کنی

از من رمقی به سعی ساقی مانده است
           از صحبت خلق بی وفایی مانده است
از باده دوشین قدحی بیش نماند
               از عمر ندانم كه چه باقی مانده است

   من و هراس سقوطم میان جاذبه ها           که راه می روم از روی تیزی لبه ها

شنیدنی ست کشیشی که اعتراف کند      شنیدنی تر از آن اعتراف راهبه ها

دل مویه های شاعری ات را به من بده               آن یک دو بیت آخری ات را به من بده

      محض رضای این دل ایلاتی غریب                   آن حالت عشایری ات را به من بده