ویلم هاس و در باره كافكا

فرانتس كافكا به نرمی لبخند میزد.كمتر به كافه می آمد.باریك بود با سیمایی گندم گون.تمیز و خوش پوش بود.حركاتش آرام وبسیار مودبانه بود: لبخندش از روی شرم بود طوری كه حیای ذاتی اش را صد چندان می كرد.درك حالتش آسان نبود ولی واژه ظریفی در شعر حتی اگر شعر بدی هم بوده عمیقا تحت تاثیرش قرار می داد. اگر كسی به دقت او را زیر نظر می گرفت به این نتیجه میرسید كه همواره میكوشد تا جلوی گریه اش را بگیرد.یادم هست یكبار او را در خیابانی دیدم و پرسیدم:چطورید؟ در پاسخ گفت: "متشكرم" وسپس برگشت ولی ناگهان گویی احساس می كرد به اندازه كافی ادب به خرج نداده است با صدای ملایمی در حالی كه هر واژه را با دقت انتخاب می كرد گفت:"آقای هاس احساس میكنم دلم میخواهد سرم را روی شانه تان بگذارم وگریه كنم" من وحشت كردم.رابطه ما آنقدر صمیمانه نبود كه بتوانم اعترافی این چنین را به خاطر موضوعی پیش پا افتاده توجیه كنم. با نگرانی پرسیدم كه آیا بیمار است او شانه هایش را به علامت نفی بالا برد واز روی خجالت لبخندی زد و گفت:"چیزی نیست- این زندگی است - زندگی به طور كلی" وسپس از من دور شد.