كریستف كلمب در اولین سفر خود به آمریكا در سال 1492 متوجه شد اهالی آنجا دود حاصل از
سوختن برگهای یك گیاه عجیب را به داخل ری ههای خود م یكشیدند. این مردم تصور م یكردند
برگ هایی كه دود م یكنند برای مداوای بعضی از بیماریها سودمند است. آنان این برگ ها را در آیینهای
قبیله ای هم دود میكردند. كریستف كلمب هنگام مراجعت به اسپانیا مقداری از برگ ها و دانه های آن
گیاه عجیب را با خود برد. این داستان به طور مختصر چگونگی ورود توتون به اروپا را نشان می دهد.
پس از آن فرانیبس كوفر ناندیس پزشك اسپانیایی در سال 1500 تخم این گیاه را برای كشت به
اسپانیا آورد و تا سا لها كشت و توسعه و استفاده از آن جنبه تحقیقی داشت.
مردم اروپا این گیاه را توباكو نامیدند. زیرا بومیان آمریكا برای دود كردن آن گیاه از نوعی چیق
به نام توباكو استفاده می كردند. در زبان فارسی با قرارگرفتن حرف “ن” قبل از “ب” به تنباكو تغییر نام
یافت. در سال 1560 ژان نیكوت سفیر فرانسه در پرتغال كتابی درباره خاصیت تخدیری توتون انتشار
داد و كلمه نیكوتین بعداً از اسم همین دیپلمات گرفته شد.
والترداله شخصیت معروف دیگری است كه زندگیش با اوایل استعمال توتون در اروپا مربوط است. به
نظر میرسد كه او در مصرف توتون زیاده روی میكرد و چون مرد مشهوری بود سبب شد تا استعمال
توتون در انگلیس رایج و مردم پسند شود و به این ترتیب دودكشی در انگلستان و سایر كشورهای
اروپایی و بعداً آسیا و امریكا در مدتی كمتر از 50 سال رواج یافت.
توتون در اواسط قرن 16 میلادی به ژاپن وارد و كشت آن از سال 1596 میلادی معمول گردید. در
مورد ورود تنباكو به ایران دو روایت موجود است. بنا به روایت اول پرتغالیها هنگام تسلط بر سواحل
جنوبی ایران این گیاه را با خود به ایران آوردند. تاریخ ورود را بعضی سال 999 ه.ق. ( 1590 ) و برخی
دیگر 1008 ه.ق. ( 1599 میلادی) نوشته اند.
بنا به روایت دیگر ساكنان مرزی ایران ضمن مراودات مرزی كشیدن دود را از ترك های عثمانی تقلید
نمود هاند. به همین دلیل به جای پیپ یا پایپ اروپایی چیق بلند تركی در ایران مورد استفاده قرارگرفته
است. هر چند قلیان یقیناً ابتكار خود ایرانیان است.
در ابتدا بومیان آمریكا تصور میكردند توتون بسیاری از امراض را مداوا میكند تا جایی كه مردم آن را
گیاه معجزه آسا نامیدند. مردم شربت هایی از جوشانده برگ های توتون تهیه می كردند و هم چنین به
عنوان درمان قسمت های بدن از پودر و پماد توتون نیز استفاده می شد. تصور میكردند كه دندان درد،
گوش درد و سوختگی، زگیل ،گازگرفتگی سگ و انواع سرطا ن را میتوان با توتون درمان كرد. اما تمام
این ادعاها غیر واقعی بود. طولی نكشید كه بسیاری از این ادعاها مورد تردید قرار گرفت و در اوایل
قرن هفدهم میلادی سفیر اول پادشاه انگلستان به دعایالی خود دستور داد از مصرف توتون خودداری
كنند. در سال 1620 یك پزشك اعلام كرد استنشاق دود توتون مغز را خشك و حس بینایی و بویایی
را ضعیف میكند. اشتها را كاهش میدهد. ناراحتی روحی به وجود می آورد. تنفس را مختل كرده و
سبب لرزش دست و پا میشود. نای، ششها و كبد را می پوساند و قلب را ضعیف میكند و به این
ترتیب نگرش های ضد تنباكو شكل گرفت.
سال 1890 ، مبارزه جهانی شدیدی علیه دخانیات آغاز شد و تا آغاز جنگ جهانی اول ( 1914 ) ادامه
یافت. در سال 1964 ، دكتر لوتر تری، رئیس نظام پزشكی آمریكا، سیگار را قاتل بشر و عامل عمده
روی « خطر مرگ » خواند و دو سال بعد برچسب « بیماریهای قلبی » و « سرطانها » بیماریها از جمله
سیگارهای مصرفی داخل آمریكا زده شد. سال 1970 ، پخش اعلان تبلیغ فروش سیگار از رادیو
تلویزیونهای سراسر جهان و نیز چاپ چنین اعلانهائی در روزنامه های دولتی غیر قانونی شد. سال 1986
خطر دود سیگار برای همنشینان سیگاریها را اعلام كرد و یك جنبش جهانی « سازمان بهداشت جهانی »
برای ممنوع شدن استعمال سیگار در اماكن عمومی آغاز شد.
در ایالات متحده تا قبل از قرن بیستم سیگار زیادی مصرف نمی شد اما در اوایل قرن بیستم به ویژه در
خلال جنگ جهانی اول سیگار در آمریكا بسیار رایج و مردم پسند شد. در حالی كه در دهه های پایان این
قرن مصرف سیگار در كشورهای پیشرفته كاهش چشمگیری پیدا كرده است