تلـفات» یك ملّت«چپــاول» شده!

1348

بامداد سرد بهمن ماه بدنیا می آیم. پنج خواهر و یك برادر 14 ساله، در خانه منتظر و به گوش مانده اند و تا خبر تولدم را می شنوند، هلهله می كنند. برادرم قلك كوچكش را می شكند و  همان شبانه پولهایش را بر می دارد و به امامزاده «معطوك» خرمشهر می برد و نذرش را در ضریح می اندازد. خدا به او یك «برادر» داده. در آن روزها «برادری» هنوز قیمت داشت!

1357

انقلاب است. كوچه ها را می دَوَم. وقتی به خانه می رسم، كسی نیست. همه رفته اند خانه «خدیجه خانم» پای تلویزیون نشسته اند:«هیس! بیا امام رو ببین! امام اومد!» زنها و بچه ها، یكی یكی «صورت امام» را بر صفحه تلویزیون می بوسند. مادرم كه زن سّیده و معتقدی است، دستی بر صفحه تلویزیون می كشد و «قل هوالله» می خواند و مرا فرا می خواند. جلو می روم. دستش را مسح می كشد روی صورتم. در آن روزها «ایمان» هنوز  قیمت داشت!

1363

بحبوحه جنگ است. مادرم چادر به سر از دور می آید. نگاهش ناامید اما مهربان است. كتابهایم را به او میدهم تا پولش را از دستش بگیرم و بروم برای ناهار، نان بخرم. اما می بینم آن كاغذ، پول نیست! «كوپن» است. كوپن روغن یا قند یا برنج. دارد می رود آن را به «محمودآقای بقال» بفروشد و با پولش، نان و پنیر بخرد! پدرم از یك وانت پیاده می شود، زیرلب به راننده غُر میزند كه كرایه اضافه گرفته. راننده كرایه اش را به پدرم پس می دهد و هر دو می خندند.«همدلی» قیمت داشت.

 پدر 40 تومان به مادر می دهد. مادرم می گوید: «با این كه نمی شود چیزی خرید!» پدرم می گوید:«توكل برخدا! فردا هم خدا كریمه!» در آن روزها «امید» هنوز قیمت داشت.

1365

بمباران های دشمن بعثی به شیراز هم رسیده... پدرم سالهاست «عزادار» شهر دوست داشتنی مان «خرمشهر» است. اینجا و آنجا مردم می گویند باید كاری برای وطن بكنیم.آن روزها «وطن» هنوز قیمت داشت!

یك شب تابستانی سر شام می گویم:«من با حسن میخوایم بریم جبهه!» زبان مادرم بند می آید! «حسن» همكلاسی ام به «شوخی و جدی» به من می گوید تصمیم گرفته «شهید» شود  تا خانواده فقیرش «بیمه» شوند! جایی شنیده ام:«نگویید انقلاب برای من چه كرده؟ بگویید من برای انقلاب چه كرده ام؟» فكر می كنم. اما معنایش را نمی فهمم. من هم می خواهم همراه حسن به جبهه بروم تا وقتی كسی پرسید:«تو برای انقلاب چه كاری كرده ای؟» جوابی داشته باشم! چون هنوز انقلاب برای خانواده فقیر  ما كاری نكرده و نمی توانی این سئوال را بپرسی؛ مگر آنكه به سئوال دومی، جواب داده باشی!

از طرفی به قول «حسن» در آن شرایط سخت، «یك نان خور» هم كمتر، بهتر! «حسن» را بعد از «شبیخون امُبردستی» ستون پنجم در جزیره مجنون هرگز نمی بینم! مفقودالاثر شده و جز پلاكش چیزی از او باقی نمانده است! در برگشت، حجله اش را سر خیابان شان می بینم. می شنوم خانواده اش، پول اهدایی «بنیاد شهید» را قبول نكرده و گفته اند:«حسن جانش را برای اسلام و وطنمان داده، نه برای پول!» هنوز هم وقتی فاتحه می خوانم، یاد«حسن» هستم و به یاد «مرام» خانواده فقیرش. آن روزها «مرام» هنوز قیمت داشت.

1368

یك سال بعد از جنگ، «كار» كم است. اما هنوز «امید» هست. پول نیست، اما هنوز «توكل» هست. «خوشبختی» نیست، ولی هنوز «خنده» در خانه ها هست. «پدر» چندماهی است «رفته» و بین ما نیست، ولی «وطن» همچنان هست.ما هرچه توانستیم برای انقلاب كرده ام، ولی انقلاب هنوز كاری از دستش برنیامده! خانواده هنوز در فقر است.آن روزها هنوز «فقر» زینت مؤمنان است و مسابقه ثروت اندوزی شروع نشده!

پدرم در خاك سوخته خرمشهر «جان» داده  و من از اینكه جنازه اش را از شهرش انتقال دادیم و در شیراز دفنش كردیم، هنوز احساس گناه می كنم. می گویم خرمشهری كه ما رفتیم و دیدیم، نه گورستان داشت.نه غسالخانه داشت و نه حتی «قبركن»! چاره ای نداشتیم مادرم می گوید اینجا هم جزو خاك وطنشه. «خاك پاك» ایرانه. فرقی نداره! آن روزها هنوز «خاك» قیمت داشت.

در خرمشهر، آن قدر «بیكاری» هست  كه راننده ماشینی كه كنُترات می كند تا ما و جنازه پدر را به شیراز ببرد، تا خود شیراز سرخوش است كه مسافری گیر آورده و با صدای كم،ترانه های «آغاسی» را زمزمه می كند! بعد به خود می آید و آهی می كشد و زیرلب فاتحه ای می خواند. دست آخر «نصف» پولش را بابت شرمندگی یا همدردی نمی گیرد.آن روزها هنوز «معرفت و همدردی» قیمت داشت!

1371

می آیم تهران.روزنامه «سلام» و خبرنگاری می كنم و در اتاقی در طبقه آخرش، شبها می خوابم و روزها می نویسم. اما كم خوابی همیشگی را دارم. هنوز هم می نویسم و هنوز هم كم می خوابم. با خودم می گویم باید كاری بكنیم. هنوز می دانم باید كاری برای «ایران» بكنیم.تا روزی كه ایران برای ما «كاری» بكند! با این حال؛ «ایران» هنوز قیمت داشت.

«تكه نانی» داشتیم. «خرده هوشی»، ایمانی، دینی،... و صدای اذان مرحوم مؤذن زاده، همیشه به یادمان می انداخت كه هرچه نباشد، آن بالاها یك «خدایی»هست! خدایی كه خیلی كارها برایمان كرده، بی آنكه پرسیده باشد:«تو برای خدای خود چه كرده ای؟»

... واكنون؛ خردادماه 1388

می نویسم: در دوره انقلاب و جنگ و بعد از آن، از بمباران و گرسنگی وسختی ها عبور كردیم و با «زردی فقر» ساختیم و زنده ماندیم.. «امید»داشتیم. می دانستیم روزی ایران «ساخته» خواهد شد. حالا گویا سالهاست مُرده ایم و دیگر زندگی نمی كنیم. فقط زنده ایم. یكی آمده و زده به سیم آخر و می گوید همه آنها كه در این سالها معتمدان ما و رهبران كشور بودند، مشتی «دزد» بوده اند. رهبران كشور می گفتند «مسئولان» دارند ما را به سمت «ارزشها» می برند! و كشور را به «بهشت» تبدیل خواهند كرد! اما حالا یكی آمده و می گوید از همه این سی سال، 27 سالش ما توسط «منتخبین مردم» و «معتمدین امام و رهبری»، «چاپیده» شده ایم! «چپاول» شده ایم! او مسئولان قبل از خود را به «فساد و دزدی» متهّم می كند و ما را برای «حماقت» انتخاب مشتی دزد و فاسد! سرزنش می كند و رأی می خواهد! در مناظره تلویزیونی، روبروی نخست وزیر سالهای جنگ می نشیند و با تهدید می پرسد:«بگم؟ بگم؟» و عكس همسر او را نشان می دهد تا «پرده از تخلف تحصیلی!» او بردارد! ولی فراموش كرده تا همین چندماه قبل یك «دكتر جعلی» را وزیر كشور كرده بود و تا آخر از او حمایت كرد تا همین انتخابات را آن دكتر فریبكار برگزار كند! او به جز همین «اتهامات كلی» و افشای مافیاهای خیالی، چیزی ندارد كه بگوید.اما ما را «بهت زده» می كند!

به آن 27 سال و ادعای دزدی های میلیاردی و صحت و سقم این افتراها كاری نداریم. اما به چیزهایی فكر می كنم كه اكنون سالهاست مُرده اند. در همین چهارسال، ما چند فقره «تلفات ارزشی» داده باشیم كافی است؟ مایی كه در آغوش بمباران و گرسنگی و فقر، «زندگی» می كردیم. در كنار «نفرت از دشمن» به وطن و خانواده و خدا عشق داشتیم وعاشقی می كردیم. در اوج مشكلات، «گذشت» را می شناختیم و فداكاری می كردیم. در بحبوحه بی نانی، ما دین داشتیم. مسجد و زیارتگاه و امامزاده می رفتیم. نذر می كردیم. اخلاق داشتیم. برادری داشتیم. مرام داشتیم. در تمام آن 27 سال ما «دل» داشتیم. در دل مان، عشق به «ایران» داشتیم.و در ایران مان، یك دنیا اخلاق و «ایمان» داشتیم! و حالا یكی آمده و در پایان چهارسال دولتش، سكوتش را شكسته تا به زعم خودش دوباره افشاگری كند! چون «ترس از شكست» در انتخابات را به طور جدی تری لمس كرده است! حالا او، بعد از چهارسال،دوباره با جذابیت های «افشاگری» آمده و به ما خبر می دهد كه ما ملتی «دزد زده ایم».«چپاول شده ایم». اما نمی گوید بزرگترین چیزهای ما را در دوره «خود او» دزدیده اند! نمی گوید در دوران خود او، «اعتماد» ما را دزدیدند. «ایمان» ما را ربودند. «اخلاق» ما را چاپیدند..... «برادری» را در دل برادران كشتند. «وطن پرستی» را به سُخره گرفتند! غرورملی ما را پایمال كردند! ایثار را در دل ما كشتند! و عاشقی را، غارت كردند! دین و دنیا و آخرتمان را كه از روز ازل «قیّم» بودند! بعد از اینهمه «تلفات» كه داده ایم، با خود می اندیشم:«ما را به سخت جانی خود، این گمان نبود!»