من تشنه این هوای جان بخشم

دیوانه این بهار و پاییزم

تا مرگ نیامدست برخیزم

در دامن زندگی بیاویزم

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم...

اینجا دلم برای تو هی شور میزند           از خود مراقبت کن و نگذار هیچ وقت...

اخبار گفت شهر شما امن و راحت است      من باورم نمیشود اخبار هیچ وقت...

(((((

هنوز می نفسم در غبار(!) شهر شما

نوشته می شوم اینبار هم به خط سلیس

.

.

.

.

خبر رسید بمان و نفس...بمیر و بکش

و چوب زندگی پوچ را بگیر و بلیس

دوشنبه ساعت یک عصر کافه در پاریس 

                               کنار قهوه ی گرمی نشسته چتری خیس

دو چشم مست تو چه خوش میكشند ناز از هم

نمیكنند دو بد مست احتراز از هم

شدی بخواب و بهم ریخت سیل مژگانت

گشای دیده سوا كن سپاه ناز از هم

(شاطر عباس-بیسواد هم بود-)

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد                                          وجود نازکت آزرده گزند مباد

تا تو نگاه میکنی     کار من آه کردن است

                                           ای بفدای چشم تو                 این چه نگاه کردن است

یار، امشب پى عاشق كشى است           مـــــن نگویـــــــم؛ ز خَدَنگش پیداست

رازِ عشـــــق تــــــــو نگــوید "هندى"          چـــه كنـــــم من كه ز رنگش پیداست



شعر از  امام 

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است---- راه ِ صد بادیه درد بریدیم بس است

قدم از راه ِ طلب باز کشیدیم بس است---- اول وآخراین مرحله دیدیم بس است

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه ی مارا عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت