آنها گناهان زیادی را به اتکا بر محبت به ما و ولایت ما کرده اند.
اگر گناهان آنها گناهانی است که در ارتباط با توست از آنها در گذر که ما را راضی کرده ای و آنچه از گناهان آنها در ارتباط با خودشان و مردم است خودت بین آنها را اصلاح کن. 
خدایا اگر اعمال آنها ناچیز و سبک وزن است از اعمال خوب ما بردار و بر روی اعمال آنها بگذار و میزان اعمال آنها را سنگین کن.

واقعا آدم نمی دونه چی بگه و ...

با این همه لطف و محبت چیكار كنه ؟

فقط شرمندگیشه كه برای بنده های آلوده ای مثل من می مونه . به نظر من بدترین عقوبت برای هر گناه كاری، همون احساس شرمندگیه . چون گیرم كه خدا گناهای آدمو ببخشه ولی آدم خودشو نمی تونه ببخشه چون احساس شرمندگی از اونی كه ناظر بر اعمالش بوده هیچ وقت آدمو رها نمی كنه .

یا ستار العیوب

او صاحب الامر بود که در آن سحرگاه روحانی در سرداب مطهر دستهایش را رو به آسمان گشوده بود و آرام میفرمود:
« خدایا شیعیان ما از ما هستند و از بقیه طینت ما خلق شده اند .
آنها گناهان زیادی را به اتکا بر محبت به ما و ولایت ما کرده اند.
اگر گناهان آنها گناهانی است که در ارتباط با توست از آنها در گذر که ما را راضی کرده ای و آنچه از گناهان آنها در ارتباط با خودشان و مردم است خودت بین آنها را اصلاح کن.
خدایا آنها را در مقابل دشمنان ما به خاطر گناهانی که کرده اند در روز قیامت تقاص مکن خدایا کارهای انها را در قیامت به عهده ما بگذار همانطور که امور آنها را در دنیا به عهده ما گذاشته ای.
خدایا اگر اعمال آنها ناچیز و سبک وزن است از اعمال خوب ما بردار و بر روی اعمال آنها بگذار و میزان اعمال آنها را سنگین کن.
خدایا این شیعیان ما از ما هستندو از زیادی گل ما خلق شده اند و به آب ولایت ما عجین شده اند به خاطر لطفی که به ما داری گناهانشان را به روی آنها نیاور و آنها را ببخش...»