سرویس اجتماعی برنا/ شهرزاد عبدیه

روایت های زیادی درباره بقعه بی بی شهربانو وجود دارد روایت هایی که گاه با افسانه هایی شیرین آمیخته شده اند، مرز بین واقعیت و افسانه آنقدر در هم تنیده می شود که تو نمی دانی چطور می توان آن ها را از یکدیگر جدا کرد و واقعا اصراری هم به این جدایی نیست. مهم اعتقاد است اعتقادی که هر ساله مردم زیادی را نه تنها از تهران و ایران بلکه از سایر کشورها به این محل می کشاند تا براساس باوری که باورش دارند زیارت کنند، راز و نیاز کنند، شکوه کنند و سپاس گویند.

این جا بقعه بی بی شهربانوست، بانویی ایرانی که در تابلوی ورودی، دختر یزدگرد سوم و همسر امام حسین (ع) معرفی شده است به عبارتی اینجا مقبره عروس حضرت فاطمه زهرا(س) و حضرت علی (ع) و مادر امام سجاد (ع) است. بانویی که کمتر می شناسیمش و کمتر در برنامه ها و مراسم های مذهبی حتی در نوحه ها و سوگواری های ایام محرم یادی از او می شود! علتش را نمی دانیم اما هر چه هست باعث شده بسیاری از مردم حتی پایتخت نشین ها هم زیاد بی بی شهربانو و این محل را نشناسند.

کهن ترین قسمت این بنا - که به استناد تابلو راهنمای ورودی متعلق به دوره قاجار است - گنبدخانه است. در داخل صحن دو گنبد وجود دارد یکی کاشیکاری شده و دیگری سنگی است. گنبد نخست به دوره قاجار متعلق است و گنبد دیگر قدیمی تر است اما دوره ساخت آن مشخص نشده است.
می گویند هنگامى كه بی بی شهربانو به رى رسید، خواست از «هو» (خداوند) یارى بخواهد، اما به اشتباه به جاى «هو» لفظ «كوه» را به زبان آورد و همان‏جا كوه او را در شكم خود پنهان كرد.
و باز می گویند در قله این کوه چیزی شبیه تکه ای از لباس یک زن وجود دارد و هیچ مردی نمی تواند به آن جا نزدیک شود وحتی زن آبستنى كه در شكم فرزند پسرى داشته باشد، نیز توان نزدیك شدن به آن را ندارد.

در پای این کوه حفره ای وجود دارد که مردم روی سکوی سنگی آن شمع روشن می کنند و پنجره ای است که مردم و به ویژه دختران جوان به آن دخیل می بندند، دخیلی از پارچه های سبز رنگ. گروهی نیز با باوری که اعتقادی پشت آن است، سنگی را برمی دارند و با نیتی در ذهن آن را به دیوار می زنند. آن ها معتقدند اگر این سنگ به دیوار چسبید، خواسته آن ها برآورده می شود.

تل زینبیه

حضرت احمد بن موسی الکاظم ملقب به شاهچراغ (ع) شیراز