هگل را مروّج فلسفه تاریخ می دانند که معتقد به وجود نیرو و عامل واحد و یا چند
نیروی مشخّّص حاکم بر شکل گیری تاریخ هستند. به عبارت دیگر، تاریخ تکرار می شود! (به قول آمریكایی ها، خود را تكرار می كند)
هگل برای اثبات فرضیه "فلسفه تاریخ" از تاریخ طولانی ایران چندین مثال آورده که تکرارهای واضح در آن دیده می شود از جمله مشابهت تغییر کامل اوضاع ایران در پایان عهد هخامنشیان و پایان عهد ساسانیان است. به این لحاظ، هگل تاریخ ایران را تاریخی کامل اعلام کرده است.
او گفته است که در زمان داریوش سوم (هخامنشی) و یزدگرد سوم (ساسانی)، ایران
دچار فساد اداری - اقتصادی، درگیر مبارزه بزرگان برسر قدرت، بیخبری از وضعیت
توده ها و ضعف شاه (رئیس کشور) بود و این وضعیت در زمان شاه سلطان حسین نیز
مشاهده شد و هر سه بار پس از چندی ناسیونالیسم ایرانی [ایرانیسم] سربرداشت و
میهن را نجات داد و آن را به صورت یک قدرت بزرگ آورد!
وی فرضیه «دیالكتیك هگلی» را بنیاد نهاد كه بر اساس تز، آنتی تز و سن تز بوده است.
در تعریف این فرضیه، هگل گفته است:
همه تحولات تاریح دارای سه خصلت پایه هستند و هر تحول تاریخ نیروی ضد خود را به وجود می آورد که با آن در معارضه خواهد بود. هگل گفته است که برای درک هر جنبه فرهنگ انسانی باید مسیر گذشته آن را یافت و تاریخچه اش را دانست.
هگل بود که تاریخ ملی را «میهن شناسی» و تاریخ جهان را «گیتی شناسی» نامید و «میهن شناسی» را امری واجب برای هر تبعه اعلام کرد...