چه کسی می تواند ادعا کند که اسلام دین غم و اندوه و گریه و زاری و بی نشاطی است؟ در حالی که قرآن کریم با صراحت می فرماید: «قُل مَن حَرَّمَ زینت الله الّتی اخرج لعباده و الطّیبات من الرّزق، قُل هی للّذین آمنوا فی الحیاة الّدنیا خالصةًً یومَ القیامَة» این آیه از محکمات قرآن و صریح است و در سالهای آخر بعثت و حتی در سالهای آخر هجرت نازل شده است. می فرماید: ای پیامبر، در برابر کسانی که بسیاری از مواهب زندگی را تحریم می کردند اعلام کن و بگو چه کسی زینت و آرایش و زیبایی هایی را که خداوند از درون طبیعت برای بندگانش بیرون کشیده است حرام نموده است؟ چه کسی روزی های پاک، مواهب پاک، مواهبی را که انسان از آنها لذت مشروع و صحیح می برد، حرام کرده است؟ بگو این مواهب، این روزی های پاک، این زیبایی ها برای مردم با ایمان در همین زندگی دنیاست. در زندگانی جاوید آخرت هم همین زیبایی ها و همین مواهب برای مردم با ایمان است.(سوره مبارکه اعراف، آیه شریفه 32