دقیقا یک سال پیش و همین روزها بود که برگ خداحافظی با محبوب ترین سرمربی تراکتور را به رشته تحریر در آوردیم و امسال دوباره تقدیر به گونه ای رقم خورد تا بار دیگر از رفتن و خداحافظی سخن برانیم. شاید کمتری کسی باشد که نتواند تفاوت انواع خداحافظی ها درک کند زیرا که رفتن داریم تا رفتن. رفتن فراز، اشک ها را در چشمانمان حلقه کرد و رفتن امیر تنها لبخند تنگی بر گوشه ی لب هایمان به یادگار گذاشت.

فراز هر چه که بود فراز بود و هرگز به پای تراکتور و هوادارانش نشیبی نداشت و اما امیر از همان اول آبی بود به رنگ آبی دل خود. با این حال هیچ گاه نمی توان به دلیل رفتن کسی را ملامت کرد و بر او خرده گرفت زیرا که انسان آزاد است و آزاد آفریده شده است و نمی توان عشق آبی را در رگ های سرخ جاری ساخت.

با امیر نیز خاطرات تلخ و شیرین بسیاری داشتیم ولی نه به اندازه ی فراز. با این حال امیر یک فصل سرمربی تیم محبوبمان بود و برایمان در قبال پولی که گرفت خدمات بسیاری انجام داد. توانستیم با او و در کنار هواداران نائب قهرمان شویم و به آسیا به رویای دیرینه ی خویش دست یابیم. با او آبی ها و سرخ ها را در آشیانه اشان به زانو در آوردیم و اقتدار را در کالبد بی جانشان فریاد کشیدیم.

به هر حال اکنون باید پذیرفت که امیر به تیم محبوب آبی خویش پیوسته است و تبریز عروس شهرهای ایران را ترک گفته. همچنان که جدایی از فراز به رغم سختی بسیار تنها به خاطر موفقیت تراکتور برایمان تا حدودی سهل گشت، جدایی امیر را نیز برای موفقیت بیشتر تراکتور سهل خواهیم شمرد.

شرط ادب است که مهمان را با بهترین کلام بدرقه کنند و امیر نیز یک سال مهمان ما بود و اینک بهترین ها را برایش آرزو می کنیم. اینک از دیار آذربایجان او را روانه تیم محبوب خود می کنیم و می گو ییم الوداع گل آبی.

الوداع گل آبی، که بی پیرایه و بی شایبه همه جا آبی بودن را فریاد کشیدی و الوداع ای فریاد های امیر پاشا ی میلیون ها میلیون سرخ فام آذربایجانی. برای ما رسم بر این است که هر کس سرخ است سرخ تراکتوری دل ها به عشقش می تپند و هر کس رنگ دیگری است هیچ گاه قلبی برایش نخواهد تپید. شاید تا دیروز قلب ها ی بسیاری با او بود ولی اینک تنها قلب ها برای فردی به تپش در می آیند که فردا روزی نام سرمربی تراکتور را بر لوحه ی افتخار خویش بیافزاید.

این رسم این دیار است که دلها برای برادران می تپد نه برای بیگانگان. اینجا چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است. اینجا سرخ فام دیار ستار خان است. اینجا بودنش برای خود افتخار است. اینجا تمامی گل ها به رنگ عشق است به رنگ سرخ  پس دوباره الوداع گل آبی.

بی تو بودن شاید چند روزی سخت باشد ولی دایمی نیست زیرا که هدف رستن و به اوج رسیدن است و این هدف عالی ما است. بودی می آمدیم، فوج فوج و هزار هزاران نفر. نیستی باز خواهیم آمد، هزاران هزاران هزار. زیرا که بر روح ما جاوید نام عشق وطن آذربایجان نفش بسته است و نه نام امیر ها و امیر های دیگر.

الوداع گل آبی.

تغییر زمان برگزاری جشن صعود تراکتورسازان

زمان جشن صعود به آسیا و کسب عنوان نائب قهرمانی ایران تغییر کرد. 

به گزارش کلوب هواداران تراکتورسازی به نقل از سایت رسمی جشن صعود تراکتورسازان که قرار بود روز سه شنبه ۱۶ خرداد ۱۳۹۰ در سالن شهید پورشریفی برگزار شود بعلت عدم تجهیزات لازم صوتی و تصویری سالن مذکور تغییر یافت .
 این مراسم روز یکشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۱ راس ساعت ۱۷:۳۰ لغایت ۲۰ در محل سالن سرپوشیده باشگاه تراکتورسازی برگزار خواهد شد .
 آدرس : تبریز – دیزل آباد جاده سردرود جنب کارخانه تراکتورسازی باشگاه تراکتورسازی