سلام

به هر حال میدونیم كه آرمانی اندیشیدن تباینی با واقعی عمل كردن نداره.

 شاید هم ما باید و لازم است تا بالا را ببینیم و و از آن بریا زندگی در پایین ایده بگیریم؟

salam

ببخشید اما انگار صدای شما از جای گرمی بیرون میاد استقلال در مطالعه ، هویت و جایگاه اجتماعی ، اعتماد به نفس و مشارکت - اینها حرفهای بسیار خوبی هستند من نمی خوام شما رو نا امید کنم اما وقتی سیستم مملکت نه فقط آموزش و پرورش از ریشه اشکال داشته باشد دیگر چه امیدی می توان از کلاس یا از آموزش و پرورش داشت وقتی در بیرون از کلاس خیلی از حرمت ها و ارزش های اجتماعی مانند ارزش معلم و یا ... دستخوش دگرگونی های عظیم شده است چگونه مثلا از یک معلم انتظار می رود که بتواند کارآیی مفیدی داشته باشد و چگونه از دانش آموز می توان انتظار داشت که در کلاس تقید به گفته های شما را داشته باشد من با یک خاطره به عرایضم خاتمه می دهم: به عنوان یک معلم از یکی از دانش آموزانم که در کلاس حاضر نمی شد و بعد از مدتی او را دیده بودم علت عدم حضور او را سوال کردم که اتفاقا آنروز مصادف شده بود با روزی که فرهنگیان برای حق و حقوق خود در اهواز اعتراض و تحصن کرده بودند او در جواب  به سادگی گفت درس بخوانم که بعد مثل شما برای حق و حقوقم مجبور به اعتراض شوم! حالا اگر شما بودید به او چه جوابی می دادید؟

با توجه به اینکه مدارس و مراکز آموزشی نقش خیلی حساس و مهمی در پرورش و تربیت افراد دارند لازمه که حتما ایرادهای این مراکز مورد بررسی و اصلاح قرار بگیره.چرا که اگه مدارس ما در تربیت افراد موفق نباشند کل جامعه (که از شاگردان همین مدارس تشکیل شده) دچار مشکل اساسی میشه.

به نظر من یکی دیگه از مشکلات سیستم آموزشی جامعه ما اینه که میزان استقلال و خودکفایی دانش آموزان رو نه تنها افزایش نمیده بلکه بعضا کاهش هم میده.

شاگردها معمولا وابسته به معلم هستند.نت برداری یک امر رایجه و دانش آموزها معمولا سعی میکنند حرفهای معلم رو عینا حفظ و تکرار کنند.

به عبارتی میزان مشارکت دانش آموز در امر آموزش و استفاده از ایده ها و نقطه نظرات دانش آموزان(که میتونه باعث افزایش اعتماد به نفس اونها بشه) کمه.

من در دوران مدرسه همیشه یک شاگرد ممتاز بودم و هیچ وقت در هیچ درسی مشکل نداشتم.در دوران دبیرستان (به غیر از پیش دانشگاهی) معدلم همیشه بالای 19 بود.نمیخوام از خودم تعریف کنم ولی میخوام بگم به عنوان یک دانش آموز موفق چه روشهایی رو برای یادگرفتن درسهام اتخاذ کرده بودم.

من اصلا اهل نت برداری نبودم و به ندرت این کار رو میکردم.سعی میکردم خودم مستقلا یاد بگیرم و اگر مشکلی برام پیش می اومد تا جایی که میشد سعی میکردم خودم راه حلش رو پیدا کنم.در کلاس ادبیات معنی شعرها رو که معلم میگفت تا بقیه یادداشت کنند نمینوشتم(کاری که در کلاسهای ادبیات رایجه).بلکه سعی میکردم خودم فکر کنم و خودم شعرها رو معنی کنم.تنها آرایه های ادبی و نکات مهمی رو که تو کتاب نبودند و ممکن بود فراموش کنم تو کتاب یادداشت میکردم. با این حال نمره ام در درس ادبیات بالای 19 بود.ضمنا زیاد هم درس نمیخوندم بلکه سعی میکردم همون یک یا دو باری که کتاب درسیم رو مطالعه میکردم تمام جملاتش رو درک کنم و بفهمم (در واقع زیاد خوندن مهم نیست بلکه کیفیت مطالعه مهمه)

به عقیده من لازمه که جو کلاسها و نحوه آموزش طوری باشه که میزان اعتماد به نفس دانش آموزان رو بالا ببره.افراد باید خلاقیت خودشون رو نشون بدند به راحتی و بدون استرس و احساس بیگانگی نظرات و ایده هاشون رو بیان کنند.اگر اینطور نباشند نه تنها دانش آموزان موفقی نخواهند بود بلکه خیلی بعیده که بتونند در آینده معلمان موفقی هم باشند

 و حتی فراتر از مسئله تدریس ممکنه در روابط اجتماعی هم به مشکل بر بخورند.چون در دوره ای بحرانی از زندگیشون که نقش سازنده و تاثیر گذاری در شخصیت اونها داره(یعنی دورانی که در مدرسه هستند) یاد نگرفتند که اعتماد به نفس داشته باشند،هویت و جایگاه اجتماعی خودشون رو درک کنند و بدون خجالت عقایدشون رو بیان کنند.در واقع شخصیتشون به درستی شکل نگرفته.

این مسئله بخصوص در زمینه تدریس دانش آموزان نوجوان خیلی مهمه.چون در این سن فرد به دنبال یافتن هویت خودشه.بنابراین معلمها باید سعی کنند مشارکت این دسته از دانش آموزانشون رو در کلاس بالا ببرند، اونها رو دست کم نگیرند و در رفتار نشون بدند که برای اونها و نظراتشون اهمیت قائلند.

پس لازمه بحثهایی در کلاسهای درسی ایجاد بشه که در اونها دانش آموزان در محیطی دوستانه و صمیمی نظراتشون رو بیان کنند و معلم با رویی گشاده از ایده ها و نظرات اونها استقبال کنه.