یا رب مکن از عیش پریشان ما را

هر چند که هست جرم و عصیان ما را

در باغ انتظار گل نرگس نشسته ام
چون یاد مهدی مولا به خونم سرشته ام

 نرسد دست تمنا چو به دامان شما         میتوان چشم دلی دوخت به ایوان شما
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست       نیمه جانی ست در این فاصله قربان شما

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم 

که عنان دل شیدا به کف شیرین داد.

ترسـم که سر کوی تو را سیــل بگــیــرد

ای بی خبر از گریه ی مستانه ام امشب

داشتم خوش حالتی امشب میان کفر و دین
دیده مشغول بت و، دل گرم استغفار بود

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان
ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم.