یکی از عواملش برداشتی خاص از اسلامه...

یکیش تاریخه...

یکیش هم وضعیت فرهنگی و اقتصادی جامعه است...

یکی دیگه هم جذبه خاصی که توی موسیقی غمناکه...

یکی دیگه هم مقوله ی عشقه...

همون طور که شادی میتونه نتیجه ی غم باشه و به قول شاعر "با شادیت آزادم"

غم هم میتونه به خاطر شادی باشه. به قول شاعر "من با غم تو شادم"

مردم ایران در طول تاریخ جنگ های زیادی رو تحمل کردن، بدبختی های زیادی داشتن... زیر ظلم و استبداد پادشاه های زورگوی زیادی بودن ،پادشاه هایی که با بی تدبیریشون نیمی از خاک ایران ما رو به باد دادن...این شوخی نیست ،یعنی نیمی از قلب مردم ما،یعنی این مردم جدایی های زیادی کشیدن...و خیلی مسایل دیگه...از اونجا که موسیقی هم عنصریه که به طور قابل توجهی از زندگی و احوال مردم تأثیر می گیره، طبیعیه که موسیقی سنتی ما حزن انگیز باشه و همیشه لبریز از آوای درد هجران...

من که این طور فکر می کنم

درود ...

صحبتهای دوستمان منطقی بود و به نظر میاد امروز موسیقی ایرانی اكثرا در زمانهای حزن انگیز زندگی ما به كارمان میاید تا زمانهای شادی ....

از طرف دیگر شاید این یك فرهنگ غلط است و باید از خودمان شروع كنیم و در زمانهای شادی سعی كنیم از موسیقی ایرانی بهره ببریم ؟

اما واقعیت اینه كه وقتی موسیقی مثلا غربی  دلخواه جوان امروزی میشه این فقط موسیقی نیست كه براش جذابیت ایجاد میكنه !  همراه اون موسیقی  لباس - رقص - تم - جلوه های تصویری پیشرفته و هزاران عامل روانشناسی دیگر نیز به كار گرفته میشود ....

دوباره میپرسم !‌ شاید ما توقع داریم جوان ایرانی موسیقی ایرانی رو بدون هیچ زر و زیور و عامل بیرونی مثل رقص و لباس و زبان خاص و شعر بروز و هزاران عامل دیگر چشم بسته بپذیره ؟ آیا اشكال از كم كاری در متولیان این عرصه نیست ؟

از شواهد دیگر من اینه كه مثلا موسیقی هیپ هاپ كه در آمریكا امروز در میان جوانان بسیار محبوبه بیشتر به خاطر رقصهای به اصطلاح اكسوتیك این نوع موسیقی كه همراه اون عرضه میشه بین اونا جا باز كرده و شهرت پیدا كرده . آیا موسیقی ایرانی فاقد قابلیتهایی اینگونه است ؟ 

علم روانشناسی میگه که موسیقی تشدید کننده هر حالت روانی در شنونده است .شاید یک دلیل این سوال اینه که بعضی از ما عادت کردیم وقتی که ناراحتیم به موسیقی ایرانی گوش میکنیم. واقعا اینطور نیست؟

با درود فراوان ...

تقریبا تمامی مطالب دوستان عزیز مورد تفاهم همه ما دوستاران هنر اصیل ایرانی می باشد .باید گفت كه در زیبا بودن قطعات محزون و به اصطلاح زخمه بر زخم ایرانی اصیل حتی لحظه ای تردید وجود ندارد اما از آنجایی كه هنر هر دوره موسقیایی ( همچون باروك ، رومانتیك ، كلاسیك ،.. در موسیقی غربی) متاثر از تغییر و تحولات آن دوره میباشد بی شك در عصر حاضر نیز نباید از خلق و پیگیری آثاری همگون با نسل روز و جوان غافل شد ... چه آنكه جوانان بیشترین متاثرین موسیقی و حتی مبتكرین موسیقی ها و نغنه های  نو میباشند .. سخن بنده و ایراد این كمترین در این خصوص آن است كه توانایی های این عرصه بسیار فراتر از تم های تكراری و ملول همیشگی است كه دیگر به مذاق جوان امروز سازگار نمیاید ...

آیا در توانایی این هنر اصیل و ریشه دار ایرانی شكی وجود دارد ؟ هرگز ! اما با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمیشود  !‌ اگر امروز موسیقی ایرانی اصیل به مذاق جوانان وطنی سازگار نیست علت آن را باید در كم كاری متولیان عرصه جستجو كرد ! نه اینكه به زور بخواهیم موسیقی را به خورد ملت بدهیم ! و چه بدتر  كه این نوای زیبا همچون باقلوای تبریزی شیرین باشد !

چه خوب میشد اگر یكی از دوستان صاحب ذوق اندكی از نواهای شاد ایرانی را برای ما توصیف مینمود تا دستمایه ای برای تبلیغ و ارج نهادن به هنر اصیل ایران زمین فراهم شود ..

سلام خدمت همه دوست داران فرهنگ و هنر

در همین غم هم  نوعی شیرینی مطلو ب هست.

الان دنیا داره با یک آهنگ خیلی تند رو به جلو حرکت میکنه : ولی بشری که خدا تعادل رو در درونش قرار داده نمیتونه همگام با این سیل تند حرکت کنه . یک عاملی باید باشه تا تعادل رو به انسان برگردونه

.خوشبختانه موسیقی سنتی ما(چه فارسی و چه محلی) به خوبی میتونه از عهده این کار بر بیاد. موسیقی ما هم شاده و هم غمگین ولی باور کنید که همین موسیقی غمگین هم یک لذت و یک تجربه شیرین رو نسیب آدم میکنه به شرط اینکه حساسیت و لطافت گوش هامون رو با گوش دادن به آهنگ های .... از بین نبریم

موسیقی ایرانی دارای رنگها و ضربی هایه که همه آدمها رو به رقص در می آره ولی  باید قبول کنیم که  هنر در کشوری که در طول تاریخ هر روز مورد هجوم یک قوم بوده یک روز مغول یه روز ترک و .... اون هنر هم دچار افسردگی می شه مثل مردم اون سرزمین البته باید دید که غم را در چه چیز و شادی را در چی می بینیم ما عادت کردیم به آهنگهای پاپ رقصی. موسیقی ایران  هم مانند راک و پاپ هم توانایی شاد کردن را دارد هم توانایی سوز و گداز.

اگر شما هم مثل من از هفت هشت سالگی با موسیقی ایرانی زندگی می کردین و حدود 15 سال روش کار می کردین می فهمیدین که موسیقی ایرانی ترکیبی از تم های غمگین و شاده اما حیف که شرایط جامعه باعث شده بیشتر تم های غمناک آن ارائه بشه مثلا فقط مواقعی از تلویزیون موسیقی ایرانی می بینید که عزا باشه و طبیعیه که باید غمناک باشه اما در شادی متاسفانه از اون استفاده نمی کنن نه اینکه نداشته باشه

در ضمن بهتره درباره منظورتون از غم بیشتر صحبت بشه چون بعضی ها همین که موسیقی به روزمرگی فکر نکنه و دنبال تفکر و تعمق باشه اون رو غمناک می دونن که غلطه

  اطلاعات تاریخی من خیلی زیاد نیست ولی همین قدر می دانم که ملت ما دارای تمدن بسیار قدیمی است و کارنامه درخشانی دارد ، از طرفی به دلیل موقعیت خاص این کشور که یکی از شاهراه های ارتباطی دنیاست و دارای ذخایر معدنی فراوان و گرانبهایی است و به همین دلیل  به کرات مورد تاخت و تاز و هجوم قرار گرفته است و اثر این تاخت و تازها تغییر فرهنگ اصیل و کهن ایرانی است ،  یکی از آن ها تغییر موسیقی اصیل ایرانی است.  با تغییر موسیقی شاد به موسیقی غمگین از شور و هیجان ملت ما کاسته شد و تسلط بر چنین ملتی خیلی راحت تر است و آسان تر می توان ذخایر آن را به غارت برد .